Сураи Аль-Анбия — Оят 97

1. Маънои калимаҳо:

• الْوَعْدُ الْحَقُّ: ваъдаи рост, ки рӯзи қиёмат аст.
• شَاخِصَةٌ: кушода ва боло рафтаи чашмҳо аз даҳшат, ки пилкҳо ҳаракат намекунанд.
• يَا وَيْلَنَا: эй ҳалокати мо! (калимаи таассуф ва надомат).
• غَفْلَةٍ: ғафлат, бехабарӣ ва саргармӣ.
• ظَالِمِينَ: ситамгарон, яъне худро дар зиён қарордиҳандагон.

1. Тафсири оят:

Ва он гоҳ ки девори Яъҷуҷ ва Маъҷуҷ кушода мешавад ва онҳо аз ҳама ҷо бо шитоб паҳн мегарданд, ваъдаи ҳақ — яъне рӯзи қиёмат — наздик мешавад. Он рӯз даҳшатҳо ва сахтиҳои худро ошкор мекунад. Ногаҳон чашмони кофирон аз шиддати тарс кушода ва боло рафта мемонанд, пилкҳояшон ҳаракат намекунад, зеро онҳо манзараи ҳавлнокро мебинанд. Дар он ҳолат бо надомат ба худ фарёд мезананд: «Эй ҳалокати мо! Мо дар дунё аз ин рӯзи бузург ғофил ва бехабар будем ва барои он омодагӣ надидем. Балки мо худ ситамгар будем», яъне бо куфру гуноҳ худро дар зиён ва ҳалокат қарор додем.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва аз он гурезе нест, пас бояд ҳамеша барои он омода бошем.
• Ғафлат ва бехабарӣ аз охират сабаби пушаймонии абадӣ мегардад, бинобар ин бояд вақтро ғанимат донем ва ба тоъат машғул шавем.
• Инсон бояд худро барои амалҳои бад сарзаниш кунад ва тавба намояд, на ин ки то дами марг интизор шавад.
• Ин оят раҳмати Худоро низ нишон медиҳад, ки пеш аз фарорасии азоб моро тавассути Қуръон ва паёмбарон огоҳ кардааст, то ҳуҷҷате бар мо набошад.
• Ҳар кас дар дунё ба фикри охират бошад, дар он рӯз ором ва хушбахт хоҳад буд, на пушаймон ва ҳалокшуда.