Surat Al-Hajj — Ayat 47

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَيَسْتَعْجِلُونَكَ (wayasta'jilūnaka): padha nyuwun supaya enggal-enggal tumeka, padha njaluk digancangake.
• بِالْعَذَابِ (bil-'adzāb): siksa, hukuman.
• وَلَن يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ (walan yukhlifallāhu wa'dahu): lan Allah ora bakal nyulayani janjine.
• وَإِنَّ يَوْمًا (wa inna yawman): lan satemene sedina.
• عِندَ رَبِّكَ (inda rabbika): ing ngarsane Pangeranmu.
• كَأَلْفِ سَنَةٍ (ka-alfi sanatin): kaya sewu taun.
• مِمَّا تَعُدُّونَ (mimmā ta'uddūn): saka apa kang padha koketung.

2) Tegese ayat iki:

Para wong kafir saka kaummu, dhuh Rasul, padha njaluk supaya siksa kang kokwedharake enggal-enggal tumeka. Iki jalaran saka bodhone lan wangkote atine marang kabeh piwulang kang wis diandharake. Nanging kudu dimangerteni, Allah iku ora pisan-pisan bakal nyulayani janjine. Siksa kang wis dijanjekake mesthi bakal kelakon, ora bisa ora. Malah ana bagiane kang wis tumeka ing donya iki, yaiku nalika perang Badar, nalika para wong kafir mau padha katumpes.

Banjur Allah paring pangerten bab gedhene dina siksa ing akhirat. Sedina ing ngarsane Pangeranmu iku gedhene kaya sewu taun miturut petungane manungsa ing donya. Iki amarga abote lan nggegirisine siksa kang ana ing kono. Dadi, kepriye wae wong-wong mau isih padha njaluk supaya siksa iku digancangake? Yen ngerti abote, mesthi padha ora wani njaluk kaya ngono.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen janjine Allah iku mesthi kelakon, ora bisa diselaki. Apa kang wis diwedharake dening Allah, apa maneh bab siksa lan ganjaran, iku kabeh mesthi tumeka ing wektune dhewe.
• Kita kudu padha ngerti yen donya iki mung sakdhela, dene akhirat iku langgeng. Mulane aja padha ngeyel lan njaluk enggal-enggal, nanging padha nyiapake awake dhewe kanthi taqwa lan amal shalih.
• Gedhene dina akhirat iku ngluwihi bayangane manungsa. Sedina wae kaya sewu taun. Iki nuduhake sepira gedhene lan abote dina iku, mula kita kudu padha wedi lan ngati-ati.
• Ayat iki uga nuduhake welase Allah marang manungsa, amarga isih paring wektu kanggo padha tobat lan mbalik marang dalan kang bener sadurunge siksa tumeka.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga kabeh piwulange tansah nuntun manungsa marang keslametan lan kabegjan ing donya lan akhirat.