Сураи Аль-Хаджж — Оят 47

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَسْتَعْجِلُونَكَ: аз ту шитоб мекунанд, яъне талаб мекунанд, ки азоб зуд биёяд.
• بِالْعَذَابِ: ба азобе, ки ба онҳо ваъда шудааст.
• وَلَن يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ: ва ҳаргиз Худо ваъдаи Хешро хилоб намекунад.
• يَوْمًا عِندَ رَبِّكَ: як рӯз дар назди Парвардигори ту.
• كَأَلْفِ سَنَةٍ: мисли ҳазор сол.
• مِّمَّا تَعُدُّونَ: аз он чӣ шумо мешуморед.

1. Тафсири оят:

Кофирони Қурайш аз рӯи нодонӣ ва саркашӣ аз Паёмбар (с) бо тамасхур ва шитоб мехостанд, ки азоби Худо ҳарчи зудтар бар онҳо фуруд ояд. Онҳо гумон мекарданд, ки агар ин азоб ҳақ бошад, чаро дер мекунад. Худованди Мутаъол дар посух мефармояд, ки Ҳаргиз Худо ваъдаи Хешро хилоб намекунад; азоб ҳатман меояд ва ҳеҷ чиз аз он ҷо гурехтан мумкин нест. Баъзе аз он азоб дар ҳамин дунё ба онҳо расид, мисли он ки дар ҷанги Бадр ба ҳалокат расиданд. Аммо азоби аслӣ ва пурра дар охират аст. Сипас Худо андозаи он азобро равшан мекунад, ки як рӯзи азоб дар назди Парвардигор мисли ҳазор сол аз солҳои дунё аст, ки шумо мешуморед. Ин аз шиддат ва давомнокии он азоб дарак медиҳад. Пас чӣ гуна шумо аз он шитоб мекунед ва онро сабук мешуморед?!

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро бекор кунад.
• Азоб ва ҷазои Худо метавонад дар дунё ва ё дар охират бошад; барои кофирон ҳар ду ҳаст.
• Шиддати азоби охират хеле бузург аст, ки як рӯзи он ба ҳазор соли дунё баробар аст. Ин моро водор мекунад, ки аз гуноҳу саркашӣ дурӣ ҷӯем.
• Шитоб кардан дар корҳои Худо ва тамасхур кардани ваъдаҳои Ӯ нишонаи нодонӣ ва ғурур аст.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем, сабр намоем ва ба сӯи некиҳо шитоб кунем, на ба сӯи азоб.
• Инчунин, ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва одамӣ метавонад бо таваҷҷуҳ ба он роҳи дурустро интихоб кунад.