Сураи Аль-Хаджж — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَاقَبَ: ҷазо дод, муқобили амали бад рафтор кард.
• بُغِيَ عَلَيْهِ: бар ӯ зулм шуд, ба ӯ таҷовуз карданд.
• لَيَنصُرَنَّهُ: ҳатман Худо ӯро ёрӣ медиҳад.
• عَفُوٌّ: бахшанда, афвкунанда.
• غَفُورٌ: омурзанда, гуноҳҳоро мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи муҳоҷирон ва подоши онҳо сухан гуфта буд. Мефармояд: он чизе ки зикр шуд — яъне дохил кардани муҳоҷирон ба биҳишт — ҳақ аст. Ва ҳар касе ки аз зулмдида ба золим муқобили амали бади ӯро бо ҳамон монанд ҷазо диҳад, ба ӯ гуноҳе нест, зеро ин интиқоми одилона аст, на ибтидои зулм. Пас агар золим боз ба ӯ таҷовуз кунад ва зулмро такрор намояд, Худованд ҳатман зулмдидаро ёрӣ медиҳад ва бар золим пирӯз мегардонад. Ин ваъдаи қатъии Худост, ки ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад. Сипас Худованд мефармояд, ки ӯ бахшанда ва омурзанда аст — яъне гуноҳҳои бандагони муъминро мебахшад ва аз онҳо дармегузарад, ҳатто агар онҳо дар ҷангҳо ва муқобилаҳо хатое карда бошанд ҳам. Ин оят тасаллиест барои ҳамаи зулмдидагон, ки Худо онҳоро танҳо намегузорад ва адолатро барқарор мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд зулмдидаро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва ваъдаи ёрӣ додааст, ки ин ба дили инсон оромиш мебахшад.
• Ислом адолатро таъмин мекунад: ҳар кас ҳақ дорад аз худ дифоъ кунад ва ба золим бо андозаи ҳамон зулм ҷавоб диҳад, бе он ки гуноҳкор шавад.
• Худо бахшанда ва омурзанда аст; ҳатто касе ки хато кардааст, метавонад ба Ӯ тавба кунад ва умедвор бошад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби раҳмат ва адолат аст ва барои ҳамаи мардум дар ҳама давру замон роҳнамост.
• Муъминон бояд ба Худо таваккул кунанд ва бидонанд, ки ғалабаи ниҳоӣ аз они ростқавлон ва зулмдидагон аст.