Сураи Аль-Муминун — Оят 107

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• رَبَّنَا: Парвардигоро, эй Парвардигори мо.
• أَخْرِجْنَا: Моро берун овар, моро аз он ҷо хориҷ кун.
• مِنْهَا: Аз он (яъне аз оташи дӯзах).
• فَإِنْ عُدْنَا: Пас агар мо бозгардем (ба куфру гумроҳӣ).
• فَإِنَّا ظَالِمُونَ: Пас ҳамоно мо ситамгаронем (ба худ ситам кардаем).

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони сокинони дӯзахро ҳикоят мекунад, ки онҳо дар охират бо тавалло ва зорӣ ба Худованд муроҷиат менамоянд ва мегӯянд: «Эй Парвардигори мо! Моро аз ин оташ берун овар ва ба дунё бозгардон. Агар мо баъд аз ин боз ба куфру гумроҳӣ ва нофармонӣ баргардем, пас ҳамоно мо ба худ ситамгар будаем ва сазовори азоб ҳастем».

Онҳо дар он ҷо эътироф мекунанд, ки агар ба дунё баргарданд ва боз ба роҳи пешинаи худ — куфру гумроҳӣ — раванд, дигар барои онҳо ҳеҷ узре нахоҳад монд ва онҳо худ ба худ ситам кардаанд. Ин суханони онҳо нишонаи он аст, ки онҳо дар он лаҳза ҳақиқатро фаҳмидаанд, вале дигар вақти фаҳмидан гузаштааст ва имкони бозгашт нест. Онҳо ваъда медиҳанд, ки агар ба дунё баргарданд, дигар ба роҳи нодуруст нахоҳанд рафт, аммо ин хоҳиши онҳо қабул намешавад, зеро вақти имтиҳон ва озмоиш дар дунё ба поён расидааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё ҷои имтиҳон ва озмоиш аст ва ҳар лаҳзае, ки дар он зиндагӣ мекунем, имкони тавба ва ислоҳ аст. Пас бояд пеш аз расидани марг ва рӯзи қиёмат ба сӯи Худованд баргардем ва амалҳои нек кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дар охират ҳеҷ кас наметавонад баҳона оварад ва ҳар кас масъули амалҳои худаш аст. Пас биёед дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунем, то дар охират пушаймон нашавем.
• Ин оят моро ба раҳмати Худованд умедвор мекунад, ки ҳар вақт ба сӯи Ӯ тавба кунем, Ӯ тавбаи моро қабул мекунад ва моро мебахшад. Пас биёед аз ин имконияти бузург истифода барем ва ба сӯи Ӯ баргардем.
• Ин оят ҳамчунин моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бихонем ва ба он амал кунем, зеро Қуръон роҳнамои ҳақиқӣ ба сӯи Худованд ва саодати дунёву охират аст.