سوره مؤمنون — آیه 14

معانی کلمات:

• نُطفه: منی انسان که در رحم مستقر میشود.
• عَلَقه: خون سرخ رنگ.
• مُضغه: قطعه گوشتی به اندازهی چیزی که جویده میشود.
• عظام: استخوانها.
• کَسونا: پوشاندیم.
• أَنشأنا: ایجاد کردیم و به وجود آوردیم.
• تَبارَک: بزرگ و پربرکت است، و از هر عیب و نقصی منزّه است.
• أحسن الخالقین: بهترین آفرینندگان و نیکوترین تقدیرکنندگان.

تفسیر آیه:

سپس آن نطفه را که در رحم مستقر شده بود، به صورت خون بسته (علقه) درآوردیم، و بعد از آن، خون بسته را به صورت قطعه گوشتی جویدهشده (مضغه) تبدیل کردیم. آنگاه آن قطعه گوشت نرم را به استخوانهایی سخت و محکم تبدیل نمودیم، و سپس بر روی آن استخوانها گوشت پوشاندیم و آنها را با گوشت پوشش دادیم. پس از این مراحل، او را با دمیدن روح در وی، آفرینش تازهای بخشیدیم و به صورت انسانی کامل و زنده درآوردیم. پس بزرگ و پربرکت است خداوندی که بهترین آفرینندگان و نیکوترین تقدیرکنندگان است.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه نشاندهندهی قدرت بیپایان خداوند در آفرینش انسان است؛ موجودی که از یک قطره نطفهی ناچیز، به این زیبایی و پیچیدگی خلق میشود.
• مراحل تکامل جنین در رحم، که علم تجربی امروز نیز آن را تأیید میکند، نشانهای روشن از حکمت و علم بینهایت پروردگار است.
• توجه به این آفرینش شگفتانگیز، انسان را به تفکر واداشته و ایمان او را به خالق یکتا تقویت میکند و او را به شکرگزاری در برابر این نعمت بزرگ وا میدارد.
• این آیه ما را به تواضع دعوت میکند؛ چرا که آغاز وجود ما از نطفهای ضعیف بوده و این خداوند است که با قدرت خود، ما را به این مرحله از کمال رسانده است.
• شناخت مراحل خلقت، انسان را به عظمت خداوند رهنمون میشود و او را از غرور و تکبر بازمیدارد و به یاد معاد و زندگی دوباره میاندازد؛ همانگونه که خداوند توانست از نطفه، انسان کامل بیافریند، قادر است مردگان را دوباره زنده کند.