Surja El-Mu'minun — Ajet 14

Kuptimet e fjalëve:

• Nutfah (نُطْفَة): farë e njeriut, spermë.
• Alekah (عَلَقَة): gjak i kuq i trashë.
• Mudgah (مُضْغَة): copë mishi sa një kafshatë e përtypur.
• Kesewna (كَسَوْنَا): veshëm, mbuluam.
• Ensha'nahu (أَنشَأْنَاهُ): e krijuam, e bëmë.
• Tebareke (تَبَارَكَ): i lartësuar, i bekuar, i madhërishëm.

Tefsiri i Ajetit:

Pastaj, pasi e krijuam njeriun nga balta, e bëmë farën (nutfah) të vendosur në mitër të bëhet gjak i trashë e i kuq (alekah) pas dyzet ditësh. Më pas, atë gjak të trashë e shndërruam në një copë mishi sa një kafshatë e përtypur (mudgah). Pastaj, atë copë mishi të butë e bëmë eshtra të forta. Më pas, ato eshtra i veshëm me mish, ashtu siç vishet trupi me rroba. Pastaj, e krijuam atë krijesë në një formë tjetër të re, duke i fryrë shpirtin dhe duke e nxjerrë në jetë, si një krijesë e gjallë që dëgjon, sheh dhe lëviz. I lartësuar qoftë Allahu, Krijuesi më i përsosur, i Cili çdo gjë e krijon me maturi dhe urtësi të përsosur.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na tregon fuqinë e pakufishme të Allahut, i Cili e krijon njeriun në faza të njëpasnjëshme, nga një pikë uji deri në një krijesë të përsosur. Kjo e rrit besimin tonë në madhështinë e Krijuesit dhe na bën të ndihemi mirënjohës ndaj Tij.
2. Ajeti na mëson se krijimi i njeriut nuk është i rastësishëm, por është një proces i saktë dhe i matur, që tregon urtësinë dhe përsosmërinë e Allahut në çdo gjë.
3. Ky përshkrim i fazave të krijimit na fton të sodisim mrekullinë e krijimit tonë, gjë që na afron më shumë te Allahu dhe na bën të reflektojmë për qëllimin e ekzistencës sonë.
4. Përmendja e "fryrjes së shpirtit" na kujton se jeta është dhuratë nga Allahu, dhe se ne duhet ta jetojmë atë në bindje ndaj Tij, duke e falënderuar për këtë dhuratë të madhe.
5. Ajeti përfundon me lavdërimin e Allahut si "më i miri i krijuesve", gjë që na mëson se çdo krijim në këtë univers është i përsosur dhe ka një qëllim, dhe se ne duhet ta shohim bukurinë në çdo gjë që Allahu ka krijuar.