Сураи Аль-Муминун — Оят 14

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— Нутфа: қатраи об (мани) мард.

— Алақа: лахтаи хуни сурх.

— Музға: пораи гӯшт, ки ба андозаи луқмае буда, қобили ҷавидан аст.

— Кисва: пӯшонидан, либос пӯшондан.

— Аншаъна: офаридем, ба вуҷуд овардем.

— Таборака: бузург ва муқаддас аст, баракат ва азамат аз они Ӯст.

— Аҳсанул-холиқин: беҳтарини офаринандагон ва тақдиркунандагон.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки нутфаро дар раҳим ҷой додем, онро ба лахтаи хуни сурх табдил додем. Сипас он лахтаи хунро ба пораи гӯште монанди луқмаи ҷавидашуда мубаддал гардондем. Баъд аз он пораи гӯштро ба устухонҳои сахту мустаҳкам табдил додем. Пас аз он устухонҳоро бо гӯшт пӯшонидем. Сипас ӯро офариниши дигаре ба вуҷуд овардем, яъне рӯҳро дар ӯ дамидем ва ба ҳаёт овардем. Пас бузург ва муқаддас аст Аллоҳ, ки беҳтарини офаринандагон аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят қудрати бепоёни Аллоҳро дар офариниши инсон нишон медиҳад, ки ӯро марҳила ба марҳила аз нутфа то ба инсони комил ташаккул додааст.

— Инсон бояд дар бораи офариниши худ андеша кунад ва бидонад, ки ӯ тасодуфан ба вуҷуд наомадааст, балки Офаридгори доно ва тавонманде ӯро офаридааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳро сипос гӯем ва Ӯро бузург бидонем, зеро Ӯ беҳтарини офаринандагон аст.

— Инсон бояд аз ин марҳилаҳои офариниш ибрат гирад ва ба бузургии Аллоҳ имон оварад, ки ҳар як марҳилаи офариниш ҳикмати амиқе дорад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёт ва марг танҳо ба дасти Аллоҳ аст ва Ӯст, ки рӯҳро медиҳад ва мегирад.

— Инсон бояд шукргузор бошад, ки Аллоҳ ӯро дар беҳтарин сурат офаридааст ва ба ӯ неъмати ҳаёт ва ақл ато кардааст.