Сураи Аль-Муминун — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.

— «إِنَّكُم»: ҳамоно шумо.

— «بَعْدَ ذَٰلِكَ»: баъд аз он ҳолатҳо ва марҳилаҳои офариниш.

— «لَمَيِّتُونَ»: ҳатман маргкунандагон ҳастед, яъне рӯзе хоҳед мурд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованд марҳилаҳои офариниши инсонро баён кард — аз хок, сипас нутфа, сипас алақа, сипас музға ва баъд аз он ҳаёти пурра — ҳамаи шумо, эй мардум, баъд аз ин ҳама марҳилаҳо ва баъд аз гузаштани умраттон, ҳатман хоҳед мурд. Ҳеҷ кас аз марг наҷот намеёбад ва ҳар кас вақте ки аҷалаш ба охир расад, аз ин дунё меравад. Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки зиндагии дунё муваққатӣ аст ва марг ҳақиқатест, ки ҳамаи одамонро фаро мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омодагӣ бинад.

— Марг ҳақиқатест, ки ҳамаи одамон — ғанӣ ва фақир, подшоҳ ва раият — ба он дучор мешаванд, ва ин ба инсон фурӯтанӣ ва бедорӣ меомӯзад.

— Ёдоварии марг инсонро ба сӯи амалҳои нек ва тавба водор мекунад ва ӯро аз ғурур ва худписандӣ нигоҳ медорад.

— Ин оят ба мусулмон таскин медиҳад, ки марг поёни ҳаёт нест, балки дарвозае ба сӯи ҳаёти ҷовидонӣ аст, ва ин ба ӯ умед ва сабр мебахшад.

— Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ба ҷои тарс аз марг, барои рӯзи охират амали солеҳ анҷом диҳад ва ба раҳмати Худованд умедвор бошад.