Аль-Муминун сүрәсе — Аять 4

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لِلزَّكَاةِ — биредә «зәкят» сүзе үзенең ике мәгънәсен дә үз эченә ала: беренчедән, малдан бирелә торган фарыз зәкят; икенчедән, күңелнең пакьләнүе, рухи чистару.
• فَاعِلُونَ — эшләүчеләр, үтәүчеләр, башкаручылар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә мөэминнәрнең тагын бер сыйфатын бәян итә: алар зәкят бирүчеләрдер. Зәкят — Исламның бишенче нигезе, бай мөселманнарга ел саен билгеле бер микъдардагы малдан фарыз ителгән садака. Ләкин бу аятьтә «зәкят» сүзе киң мәгънәдә кулланыла: ул бары тик малдан бирелә торган зәкятне генә түгел, ә күңелнең пакьләнүен, нәфестән арынуны да аңлата. Мөэмин кеше үзенең малын да, күңелен дә пакьли: малдан зәкят биреп, байлыгын чистарта, ә күңеленнән саранлык, комсызлык кебек начар сыйфатларны чыгарып, юмартлык һәм шәфкатьлелек сыйфатларын үстерә. Шулай итеп, зәкят — бу ике яклы пакьләнү: тышкы (мал белән) һәм эчке (рух белән). Мөэминнәр бу эшне гел, даими рәвештә башкаралар, аны онытмыйлар һәм кичектермиләр.

Аятьтән алынган файдалар:

• Зәкят — мөэмин кешенең аерылгысыз сыйфаты, ул малның бәрәкәтен арттыра һәм күңелне пакьли.
• Зәкят бирү кешене саранлыктан арындыра, юмартлыкка өйрәтә, җәмгыятьтә байлар белән фәкыйрьләр арасындагы мөнәсәбәтләрне ныгыта.
• Малдан зәкят бирү — Аллаһыга шөкер итүнең бер юлы, чөнки байлык — Аллаһының бүләге, һәм ул бүләкнең бер өлешен мохтаҗларга бирү — бу бәрәкәтне саклауның ачкычы.
• Бу аять мөселманнарны мал-мөлкәткә генә ышанып калмаска, ә рухи чисталыкка да игътибар итәргә өнди, чөнки чын бәхет икесендә дә.