Сураи Аль-Муминун — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Закот»: дар луғат маънои покӣ, афзунӣ ва баракатро дорад; дар шаръ он ҳиссаи муайянест, ки аз мол ба касонеро, ки ҳақ доранд, дода мешавад.

— «Фоъилун»: иҷрокунандагон, адоkunandagon; яъне касоне, ки онро амалан ба ҷо меоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони бомуваффақи Худоро баён мекунад, ки пас аз имон ва намоз, закотро низ бо самимият адо мекунанд. Онон на танҳо моли худро аз ҳиссаи воҷиб пок месозанд, балки нафси худро низ аз сифатҳои зишту бахилӣ ва худписандӣ пок мегардонанд. Закот дар ин ҷо на фақат додани мол, балки тамоми поксозии рӯҳию молиро дар бар мегирад; яъне онҳо ҳаққи ниёзмандонро бо хушнудӣ ва ихлос месупоранд ва аз ин амал ҳеҷ гоҳ саркашӣ намекунанд. Ин сифат нишонаи имонест, ки дар дил реша давонда ва дар амал зоҳир шудааст.

1. Фоидаҳо:

— Закот поккунандаи мол ва нафс аст; он бахилиро нест мекунад ва дилро ба саховат одат медиҳад.

— Адои закот бо ихлос, нишонаи имон ва тақво буда, сабаби баракат дар мол ва оромии ҷомеа мегардад.

— Дар ин оят тавозуни байни ибодати рӯҳӣ (намоз) ва ибодати молӣ (закот) нишон дода шудааст, ки ҳар ду якҷоя бандаро ба камол мерасонанд.

— Ҳамдардӣ бо ниёзмандон ва кӯмак ба онҳо дилҳоро ба ислом наздик месозад ва муҳаббату ҳамдилиро дар ҷомеаи мусулмонӣ афзун мекунад.