Сураи Аль-Муминун — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «آتَيْنَا»: додем, ато кардем.

— «الْكِتَابَ»: китоб, ки дар ин ҷо мақсуд Таврот аст.

— «لَعَلَّهُمْ»: то ки онҳо, ба умеди он ки онҳо.

— «يَهْتَدُونَ»: ҳидоят меёбанд, ба роҳи рост меоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд карда мефармояд, ки Мо ба Мӯсо (алайҳис-салом) китоби Тавротро ато кардем, то ки қавми ӯ тавассути он ба роҳи ҳақ ҳидоят ёбанд ва ба он амал кунанд. Яъне, ин китоб воситаи ҳидоят барои мардум буд, то аз торикӣ ба рӯшноӣ бароянд ва ба он чи Худо фармудааст, амал намоянд. Дар ин оят таъкид шудааст, ки фиристодани китобҳои осмонӣ барои ҳидояти инсонҳост, то онҳо ба роҳи рост раҳ ёбанд ва аз гумроҳӣ наҷот ёбанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд паёмбаронашро бо китобҳои осмонӣ фиристод, то мардумро ба роҳи рост ҳидоят кунад; ин нишонаи меҳрубонӣ ва ғамхории Ӯ ба бандагонаш аст.

— Ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва китобҳои осмонӣ воситаи расидан ба он ҳидоятанд.

— Қуръони Карим низ китоби ҳидоят аст барои тамоми инсоният, пас бояд онро бо дили кушод қабул кунем ва ба он амал намоем.

— Амал кардан ба китоби Худо сабаби наҷот дар дунё ва охират мегардад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон рӯй орем, онро бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то ба ҳидояти комил расем.