Сураи Аль-Муминун — Оят 50

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• آيَةً (оятан): нишона ва далели равшане, ки ба бузургии қудрати Худо ишора мекунад.
• آوَيْنَاهُمَا (паноҳ додем он дуро): ҷой додем ва паноҳ додем онҳоро, яъне ҷои ором ва бехатар муҳайё кардем.
• رَبْوَةٍ (талу теппае): замини баланд ва барҷаста.
• ذَاتِ قَرَارٍ (соҳиби қарор): ҷои ҳамвору муносиб барои зиндагӣ ва ором гирифтан.
• مَعِينٍ (оби равон): оби ҷорӣ ва зоҳире, ки ба осонӣ дастрас аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо Исои писари Марям ва модараш Марямро нишонае аз қудрати худ қарор додем. Ин оят ва нишона дар он аст, ки Марям Исоро бе падар ҳомила шуд ва ба дунё овард — ин амр хилофи қонунҳои оддии табиат аст ва ба таври возеҳ ба қудрати бемаҳдуди Парвардигор шаҳодат медиҳад. Ҳамчунин Мо он дуро дар ҷои баланде аз замин ҷой додем, ки ҳамвору муносиб барои зиндагӣ буд ва дар он оби равону зоҳир ҷорӣ буд, ки барои онҳо ва сокинони он ҷо неъмати бузурге буд. Ин ҳама лутфу марҳамати Худо нисбат ба бандагони солеҳи худро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки қудрати Худо бар ҳама чиз тавоност ва Ӯ метавонад хилофи қонунҳои оддии табиат низ биорад, пас ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.
• Нишонаҳои қудрати Худоро дар офариниш ва ҳаёти паёмбарон бодиққат бишем, то имон ва яқини мо қавӣ гардад.
• Худо бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад; Ӯ ба онҳо ҷои ором, рӯзӣ ва обу ҳавои муносиб ато мекунад, пас ба Ӯ таваккул кунем.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои зоҳирӣ монанди об, ҷои зист ва амният тарғиб мекунад.
• Қиссаи Марям ва Исо (алайҳимассалом) дар Қуръон ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва дар он барои аҳли имон ибратҳои бузург вуҷуд дорад.