Сураи Аль-Муминун — Оят 55

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «أَيَحْسَبُونَ»: оё гумон мекунанд?

— «نُمِدُّهُم»: медиҳем ба онҳо, ёрӣ ва афзун мекунем барои онҳо.

— «مَال»: мол, сарват.

— «بَنِين»: писарон, фарзандон.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон гумон мекунанд, ки он чӣ аз молу фарзандон ба онҳо медиҳем, барои онҳост, ки ин неъматҳо хайри воқеӣ ва подоши шоистаи онҳост? Не, чунин нест. Ин молу фарзандон воситаи озмоиш ва имтиҳонанд, ки ба онҳо дар дунё медиҳем, то онҳоро оҳиста-оҳиста ба сӯи ҳалокат бибарем ва онҳо ин ҳақиқатро ҳис намекунанд. Ин неъматҳо на аломати хушнудии Худованд аз онҳост ва на далели некӣ ва савобе, ки онҳо ба он сазоворанд, балки воситаи имтиҳон ва санҷиш аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки фаровонии молу фарзанд ва неъматҳои дунёвиро ҳаргиз нишонаи хушнудии Худованд ва сазовории подоши нек набояд донистем.

— Дунё ва неъматҳои он воситаи имтиҳон ва санҷишанд, на ҳадафи ниҳоӣ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ғурур ва фахр кардан ба молу фарзанд, ба Худованд шукр гӯем ва онҳоро дар роҳи некӣ истифода барем.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати ҳаёти дунё ва охиратро дуруст дарк кунем ва фирефтаи зоҳири неъматҳо нашавем.

— Ин оят моро ба сӯи андеша ва тафаккур дар бораи ҳикмати Худованд дар додан ва гирифтани неъматҳо ҳидоят мекунад, ки ин худ роҳи наздик шудан ба Худованд ва муҳаббат ба Қуръон аст.