Сураи Аль-Муминун — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وُسْعَهَا: қувва ва тавони он, яъне андозаи имконият ва қобилияти шахс.
• كِتَابٌ: китоб — дар ин ҷо мақсад Лавҳи Маҳфуз ё номаи аъмол аст, ки ҳамаи корҳо дар он сабт шудаанд.
• يَنطِقُ بِالْحَقِّ: ба ҳақ сухан мегӯяд, яъне бо ростӣ ва адолат гувоҳӣ медиҳад.
• لَا يُظْلَمُونَ: ситам намешаванд, яъне ҳаққи касе поймол намегардад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Ҳеҷ касро аз бандагони Худ берун аз тавонаш таклиф намекунем. Ҳар кас ба андозаи қувва ва имконияташ масъул аст. Пас касе ки ба истодан дар намоз тавон надорад, нишаста бихонад; касе ки ба рӯза гирифтан тавон надорад, рӯза нагирад. Ин раҳмат ва осонии дин аст, ки Худо бар бандагонаш гузоштааст.

Сипас мефармояд, ки назди Мо китобе ҳаст, ки ҳамаи аъмоли бандагон дар он сабт шудааст. Он китоб ба ҳақ ва ростӣ гувоҳӣ медиҳад ва ҳеҷ чиз аз он пинҳон намемонад. Ин китоб Лавҳи Маҳфуз аст, ки ҳамаи корҳои нек ва бад дар он навишта шудаанд.

Дар охир мефармояд, ки онҳо ситам намешаванд: на аз некиҳояшон кам карда мешавад ва на ба бадиҳояшон афзуда мешавад. Ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад ва адолати Худо комил аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Диндории исломӣ осон аст ва Худо ҳеҷ касро берун аз тавонаш таклиф намекунад.
• Ин оят ба бандагон умед мебахшад, ки агар ба кори нек тавон надошта бошанд, гуноҳе бар онҳо нест.
• Ҳамаи аъмоли инсон дар китоби Худо сабт мешавад, пас бояд ҳушёр бошем ва корҳои нек анҷом диҳем.
• Адолати Худо комил аст: ҳеҷ кас ситам намешавад, на аз некиҳояш кам мешавад ва на ба бадиҳояш афзуда мешавад.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо бозгаштан тарғиб мекунад, зеро Худо раҳим ва одил аст.