Сураи Аль-Муминун — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, яъне касоне ки дорои сифатҳои зикршуда ҳастанд.

— «يُسَارِعُونَ»: шитоб мекунанд, пеш аз дигарон ба ҷо меоранд.

— «الْخَيْرَاتِ»: корҳои некӯ ва амалҳои солеҳ.

— «سَابِقُونَ»: пешгузарандагон, яъне касоне ки дар анҷоми некӯкорӣ аз дигарон пеш меуфтанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши бандагони некӯкори Худованд нозил шудааст. Онҳое ки дорои сифатҳои олии зикршуда дар оятҳои пешинанд — аз хавфу умед ба Худо, аз дуо ва талаби раҳмат, аз садақа ва амалҳои солеҳ — ҳаминҳо ба сӯи корҳои нек шитоб мекунанд ва дар анҷоми онҳо аз дигарон пеш меуфтанд. Онҳо на танҳо худ ба некӯкорӣ мешитобанд, балки дар ин роҳ бар дигарон низ пешгузаранда ҳастанд, зеро ҳадафи асосии онҳо ба даст овардани ризои Худованд ва хушнудии Ӯст. Ҳар амали некеро, ки анҷом медиҳанд, бо нияти пок ва барои расидан ба раҳмати Худо мебошад. Ин сифат нишонаи имон ва тақвои онҳост, ки дилҳояшон ба сӯи некӯкорӣ моил аст ва аз гуноҳу бепарвоӣ дур мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар анҷоми корҳои нек шитоб кунем ва вақтро беҳуда сарф накунем.

— Нишон медиҳад, ки некӯкорӣ бояд бо нияти пок ва барои ризои Худованд бошад, на барои риё ва худнамоӣ.

— Имон амали солеҳро талаб мекунад; касе ки ба Худо имон дорад, бояд дар амал низ пешгузаранда бошад.

— Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки ҳар кӯшиш дар роҳи некӯкорӣ сабаби наздикӣ ба Худованд ва расидан ба ҷаннат мегардад.

— Ҳавасмандӣ ба некӯкорӣ ва мусобиқа дар хайр аз сифатҳои бандагони солеҳи Худост, ки дар Қуръон ситоиш шудаанд.