Сураи Аль-Муминун — Оят 63

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• غَمْرَةٍ — парда, ғафлат, нодонӣ ва фарогирифтагӣ; ҳолате, ки ҳақиқатро аз чашм пинҳон мекунад.
• مِن دُونِ ذَلِكَ — ғайр аз ин, ба ҷуз ин; яъне амалҳои дигаре, ки ғайр аз куфру шарки онҳост.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ҳолати кофиронро баён мекунад, ки дилҳои онҳо дар пардаи ғафлат ва нодонӣ нисбат ба ин Қуръони ҳақ ва он чизе, ки дар он омадааст, қарор доранд. Онҳо аз роҳи рост ва даъвати ҳақ рӯй гардондаанд ва ҳақиқатро намебинанд. Ғайр аз ин куфру шарки худ, онҳо амалҳои бади дигаре низ доранд — гуноҳҳо, фасод ва корҳои ношоистае, ки пайваста анҷом медиҳанд. Аллоҳи таъоло ба онҳо муҳлат медиҳад, то он амалҳоро содир кунанд ва сипас ба ғазаб ва азоби Ӯ гирифтор шаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии гумроҳии онҳо ғафлати дил ва рӯй гардондан аз Қуръон аст, на набудани далел ё ҳуҷҷат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва рӯшноӣ аст; ҳар кас дили худро ба он кушояд, аз ғафлат ва гумроҳӣ наҷот меёбад.
• Дилҳои ғофил аз зикр ва тафаккур дар Қуръон дур мешаванд ва ин сабаби ҳалокат аст; пас бояд ҳамеша Қуръонро хондан ва дар маънои он андешидан.
• Аллоҳи таъоло Ҳалим ва Ботамкин аст; ба бандагони гуноҳкор муҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон амалҳои нек анҷом диҳад ва аз фасоду гуноҳ дурӣ ҷӯяд, то дар дунё ва охират саодатманд шавад.
• Ҳар кас метавонад бо тавба ва рӯ овардан ба Қуръон аз ғафлат берун ояд ва роҳи ростpo пайдо кунад; ин раҳмати бузурги Аллоҳ ба бандагонаш аст.