Сураи Аль-Муминун — Оят 67

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• مُسْتَكْبِرِينَ: Ҳолати такаббур ва худписандӣ, яъне худро аз дигарон болотар донистан.
• بِهِ: Замири «ҳу» ба Байтуллоҳ (Хонаи Каъба) ё Ҳарам бармегардад.
• سَامِرًا: Гурӯҳе, ки шабона дар атрофи Байтуллоҳ нишаста, суҳбат ва гуфтугӯ мекунанд.
• تَهْجُرُونَ: Суханони қабеҳ ва ношоиста мегӯед, яъне дар бораи Қуръон суханони зишт ва беҳуда мегӯед.

1. Тафсири оят:

Шумо ин корҳоро аз рӯи такаббур ва худписандӣ анҷом медиҳед ва худро бо сабаби Байтуллоҳ аз мардуми дигар болотар медонед. Мегӯед, ки мо аҳли Ҳарам ҳастем ва дар он ҷо ҳеҷ кас бар мо ғолиб намешавад. Ҳамин тавр, шабона дар атрофи Хонаи Каъба гирд омада, суҳбатҳои беҳуда ва гуфтугӯҳои ношоиста мекунед. Шумо дар бораи ин Қуръони Карим суханони қабеҳ ва зишт мегӯед ва онро таҳқир мекунед. Ҳол он ки аҳли ҳақиқии Ҳарам танҳо парҳезгорон ҳастанд, на касоне ки бо такаббур ва гуноҳ дар он ҷо зиндагӣ мекунанд. Шумо бо рафтори бади худ эҳтироми Байтуллоҳро риоя намекунед ва онро пок надонистаед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва худписандӣ сабаби гумроҳӣ ва дур шудан аз ҳақиқат мегардад.
• Байтуллоҳ ва Ҳарам шарафи бузург доранд, аммо ин шараф ба касе, ки худро беасос болотар медонад, фоида намедиҳад; балки аҳли ҳақиқии он парҳезгорон ҳастанд.
• Суханони қабеҳ ва беҳуда гуфтан, хусусан дар бораи Қуръон, кори бад ва нописандида аст ва бояд аз он дурӣ ҷуст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такаббур, фурӯтанӣ ва парҳезгорӣ ихтиёр кунем ва ба Қуръон бо эҳтиром ва итоат муносибат намоем.
• Ҳамин тавр, ин оят моро ба сӯи некиҳо ва дурӣ аз бадиҳо ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки шарафи ҳақиқӣ дар тақво ва амали нек аст, на дар такаббур ва гуфтори зишт.