Сураи Аль-Муминун — Оят 66

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «آيَاتِي»: оятҳои Ман, яъне оятҳои Қуръони Карим.
• «تُتْلَىٰ»: хонда мешуданд, тиловат мегардиданд.
• «أَعْقَابِكُمْ»: пошнаҳои шумо, яъне ба ақиб гаштан.
• «تَنكِصُونَ»: ба қафо мегаштед, рӯй мегардондед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки оятҳои Қуръони Карим бар шумо хонда мешуд, то ки имон оваред ва ба он амал кунед. Аммо шумо аз шунидани он рӯй мегардондед ва мисли касе ки ба қафо қадам мезанад, аз имон ва ҳақиқат дур мешудед. Ҳар вақте ки оятҳои Аллоҳро мешунидед, аз сабаби киноя ва нафрат ба онҳо пушт мекардед ва аз роҳи рост ба ақиб мегаштед. Ин оят нишон медиҳад, ки онҳо на танҳо имон наоварданд, балки аз шунидани ҳақ низ безор буданд ва ба он монеъ мешуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръони Карим дастури ҳидоят аст ва бояд бо гӯши дил шунида шавад, на бо рӯй гардондан.
• Инсон бояд аз ҳақ рӯй нагардонад, зеро рӯй гардондан аз оятҳои Аллоҳ сабаби гумроҳӣ мегардад.
• Дар оят ҳушдор аст барои онҳое, ки даъвати ҳақро мешунаванд, вале худро ба нофаҳмӣ мезананд.
• Ислом дини ростӣ ва равшанӣ аст; ҳар кӣ ба он рӯ оварад, роҳи наҷотро ёфтааст.
• Қуръон барои ҳамаи мардум раҳмат аст ва бояд онро бо эҳтиром қабул кард ва ба он амал намуд.