Sure Nûr — Ayet 41

Kelime Anlamları:

• Tüsebbihu: Tesbih eder, Allah'ı her türlü eksiklikten tenzih eder, O'nu ulular.
• Sâffât: Kanatlarını açıp dizi dizi saf tutanlar (kuşlar).
• Salâtehû: Onun namazı/ibadeti.
• Tesbîhahû: Onun tesbihi, Allah'ı zikretmesi.

Tefsir:

Ey Peygamber! Hiç düşünmedin mi ki, göklerde ve yerde bulunan bütün varlıklar –melekler, insanlar, cinler, hayvanlar, dağlar, ağaçlar, yıldızlar– hepsi Allah'ı tesbih eder, O'nu her türlü noksanlıktan uzak tutar ve O'nun yüceliğini haykırır. Üstelik bu tesbih yalnızca dilleriyle değil, hâlleriyle ve varlıklarıyla da olur. Gökyüzünde kanatlarını açarak uçan kuşlara bir bak! Onlar da havada saf saf dizilmiş bir vaziyette Rablerini tesbih ederler. Onların bu uçuşları, kanat çırpışları, ötüşleri bile birer zikirdir, birer ibadettir.

Allah Teâlâ, her bir varlığa nasıl ibadet edeceğini, nasıl tesbih edeceğini öğretmiş ve ilham etmiştir. Her varlık kendi yaratılışına uygun bir dille O'nu anar. İster namaz kılan bir insan olsun, ister havada süzülen bir kuş olsun, ister sessizce duran bir dağ olsun… Allah, her birinin yaptığı ibadeti ve tesbihi tam olarak bilir. Hiçbir varlığın ibadeti O'na gizli değildir. O, her şeyi işitir, her şeyi görür ve kullarının yaptığı her şeyden haberdardır.

Bu ayet bize ne büyük bir hakikati öğretiyor: Bu kâinat bir tesbih senfonisidir! Her varlık, kendi diliyle Yaratıcısını anmaktadır. Peki ya biz insanlar? Bizler, bu tesbih korosunun en şerefli üyeleriyiz. Aklımızla, kalbimizle, dilimizle ve bedenimizle Allah'ı anma imkânına sahibiz. Öyleyse biz de bu muhteşem koroya katılalım; namazlarımızla, zikirlerimizle, hayatımızın her anında Allah'ı anarak O'na yaklaşalım. Unutmayalım ki, Allah bizim yaptığımız her şeyi bilir ve bizi asla karşılıksız bırakmaz. Ne mutlu o kullara ki, tüm kâinatla birlikte Rablerini tesbih ederler ve O'nun rızasını kazanırlar!