Сураи Аль-Фуркан — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• مَا يَشَاءُونَ: ҳар чизе ки онҳо мехоҳанд ва орзу мекунанд.
• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ дар он ҷо монда.
• وَعْدًا مَّسْئُولًا: ваъдаи хосташуда, яъне ваъдае ки бандагони парҳезгор аз Худо талаб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Барои бандагони итоаткор дар биҳишт ҳар он чизе ки дилашон мехоҳад ва чашмашон аз он лаззат мебарад, омода аст. Онҳо дар ин неъматҳо ҷовидона хоҳанд монд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд ва неъматҳояшон қатъ намегардад. Ин дохил шудан ба биҳишт ва ин неъматҳои абадӣ барои онҳо ваъдаест аз ҷониби Парвардигори ту — эй Паёмбар — ки бандагони парҳезгор онро аз Худованд талаб мекунанд ва дар дуоҳояшон мегӯянд: «Парвардигоро! Он чиро, ки ба воситаи паёмбаронат ваъда додаӣ, ба мо ато кун». Ва Худованд ваъдаи худро ҳаргиз хилоб намекунад ва онро ҳатман иҷро менамояд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки дар биҳишт ҳар он чиро ки дилашон хоҳад, дарёфт мекунанд ва ин неъматҳо абадӣ ва бепоён аст.
• Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад ва ваъдаи Ӯ ҳеҷ гоҳ хилоб намешавад, бинобар ин бандагони солеҳ метавонанд бо итминони комил аз Худо биҳишт ва неъматҳои онро талаб кунанд.
• Дуо ва талаби неъматҳои охират аз Худованд амали некӯст ва бандагони парҳезгор ҳамеша он чиро, ки Худо ваъда додааст, аз Ӯ мехоҳанд.
• Ин оят моро ба итоат ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, то сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем ва ба ваъдаи Худованд боварӣ дошта бошем.