Сураи Аль-Фуркан — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْمُلْكُ: подшоҳӣ, ҳокимият ва фармонравоӣ.
• يَوْمَئِذٍ: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• الْحَقُّ: ҳақиқӣ, собит ва бешубҳа.
• لِلرَّحْمَٰنِ: аз они Худованди меҳрубон аст.
• عَسِيرًا: душвор, сахт ва пур аз ранҷу азоб.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат подшоҳӣ ва ҳокимияти ҳақиқӣ танҳо аз они Худованди меҳрубон аст. Дар он рӯз ҳеҷ кас наметавонад даъвои подшоҳӣ ё ҳукмронӣ кунад, зеро ҳамаи махлуқот дар баробари Парвардигор фурӯтан ва нотавон мебошанд. Ин подшоҳӣ собиту ҳақиқӣ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.

Он рӯз барои кофирон рӯзи бисёр душвор ва сахт хоҳад буд, зеро онҳо ҷазои аъмоли бади худро мебинанд ва ба азобу уқубати дардовар гирифтор мешаванд. Аммо барои муъминон он рӯз осон ва сабук аст, зеро онҳо ба раҳмати Худо умедвор буда, подшоҳии Худованди меҳрубонро эътироф кардаанд ва дар дунё ба ӯ имон овардаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамаи подшоҳиҳо ва ҳокимиятҳои дунёвӣ гузарандаанд ва танҳо подшоҳии Худо ҳақиқӣ ва ҷовидон аст.
• Вақте ки инсон медонад, ки рӯзи қиёмат барои кофирон душвор ва барои муъминон осон аст, ба ӯ боиси ҳавасмандӣ ба имон ва амалҳои нек мегардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худованди меҳрубон имон оварем ва аз Ӯ битарсем, то ки дар он рӯзи сахт ба мо осонӣ насиб шавад.
• Инчунин моро водор мекунад, ки ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз азоби Ӯ паноҳ биҷӯем, зеро Ӯ ҳам меҳрубон аст ва ҳам подшоҳи ҳақиқӣ.