Сураи Аль-Фуркан — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• تَشَقَّقُ: пора-пора мешавад, мешавад, мерасад.
• الْغَمَامُ: абрҳои сафед ва тунук, ки монанди туман ё дуди тунук мебошанд.
• نُزِّلَ: фурӯд оварда шуд, фурӯд оварда мешавад.
• تَنزِيلًا: фурӯд овардани бузург ва бисёр, яъне бо шумораи зиёд ва бо тартиби махсус.

1. Тафсири оят:

Ва эй Паёмбар, ба ёд ор он рӯзеро, ки осмон аз ҳам пора-пора мешавад ва аз шикофҳои он абрҳои сафед ва тунук пайдо мешаванд. Дар он рӯз Худованди мутаъол фариштагонро ба замини маҳшар бо шумораи бисёр ва бо тартиби махсус фурӯд меоварад. Фариштагон гирду атрофи тамоми махлуқотро дар майдони маҳшар иҳота мекунанд ва одамон ҳамагӣ дар он ҷо ҷамъ мешаванд. Ин рӯз рӯзи бузурги қиёмат аст, ки ҳамаи ин ҳодисаҳои азим ба амри Худованд ба вуқӯъ мепайванданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро ба ёдоварии рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад, то ҳамеша омода бошем ва аз Худованд битарсем.
• Қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад осмонро пора-пора кунад ва фариштагонро бо шумораи зиёд фурӯд оварад.
• Ин оят боиси афзун шудани имон ва яқин ба рӯзи охират мегардад, зеро ҳақиқати он рӯзро ба таври возеҳ баён мекунад.
• Моро водор мекунад, ки ба амалҳои некӯ машғул шавем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то дар он рӯзи сахт ба раҳмати Худованд умедвор бошем.
• Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръони каримро нишон медиҳад, ки ҳодисаҳои ояндаро бо чунин дақиқӣ ва возеҳӣ баён мекунад ва ин боиси афзун шудани муҳаббат ба ин китоби муқаддас мегардад.