سورت فرقان — آیت 29

د کلمو معناګانې:

• الذِّكْرِ: دلته له قرآنه څخه مراد دی.
• خَذُولًا: هغه څوک چې په سختۍ وخت کې ملګری پرېږدي او مرسته ورته نه کوي.

تفسیر:

د قیامت په ورځ به ظالم او کافر انسان له پښیمانۍ او افسوس څخه خپل لاسونه چیچي او وايي: "اې کاشکې ما د رسول الله صلی الله علیه وسلم ملګرتیا کړې وای او د اسلام له لارې به یې جنت ته لاره غوره کړې وای!" بیا به په ډېر افسوس وايي: "اې کاشکې ما فلان کافر دوست نه وای نیولی!" ځکه چې هغه بد ملګری یې له قرآنه ګمراه کړ، که څه هم قرآن ورته راغلی و او هغه یې پیژندلی و. خو د بد ملګري په سبب یې پرېښود او له هغه څخه یې مخ واړاوه. شیطان تل د انسان داسې ملګری دی چې په سختۍ کې یې پرېږدي او له هغه څخه بېزاره شي. کله چې عذاب راشي، نو هغه خپل پیروان پرېږدي او له دوی څخه لاس اخیستی وي.

فايدې:

• دا چې بد ملګری کولای شي انسان له ایمانه وباسي او د تل لپاره یې بدبخته کړي، نو باید د ملګرو په ټاکنه کې ډېر احتیاط وکړو.
• شیطان هیڅکله د انسان دوست نه دی؛ هغه یوازې تر هغه وخته پورې له انسان سره ملګری وي چې هغه په ګناه کې ښکېل کړي، بیا یې په سختۍ کې پرېږدي.
• په قیامت کې به پښیماني ګټه نه لري، نو باید په دې دنیا کې له نیکو او صالحو ملګرو سره یوځای شو چې په آخرت کې له تاوانه وژغورل شو.
• قرآن هغه ذکر او یادونه ده چې انسان ته د حق لار ښیي؛ څوک چې له قرآنه لرې شي، نو په حقیقت کې له حق لارې څخه بې لارې شوی دی.