سوره فرقان — آیه 29

معانی کلمات:

• الذِّکر: در اینجا به معنای قرآن و ایمان است.
• خَذُولًا: بسیار فروگذارنده و یارینکردن در سختیها؛ کسی که انسان را در بحرانها تنها میگذارد.

تفسیر آیه:

این آیه ادامه سخنان ظالمی است که در روز قیامت از روی حسرت و ندامت دستهای خود را میگزد و میگوید: «ای کاش با رسول خدا همراه میشدم و راه اسلام را در پیش میگرفتم تا به بهشت راه مییافتم!» سپس با تأسف میگوید: «ای کاش فلان شخص کافر را دوست و همنشین خود نمیگرفتم!» او اعتراف میکند که این دوست ناباب، او را پس از آنکه قرآن و ایمان به او رسیده بود، از راه حق گمراه کرد و به بیراهه کشاند. در پایان، خداوند بیان میکند که شیطان همواره برای انسان خوارکننده و فروگذارنده است؛ یعنی در لحظه سختی و نزول عذاب، انسان را تنها میگذارد و از او بیزاری میجوید. این آیه شامل هر کسی است که با دوستان ناباب بر گناه و معصیت همپیمان شود؛ زیرا چنین دوستانی در روز قیامت نهتنها یاری نمیکنند، بلکه دشمن و خصم انسان خواهند شد.

فواید و پیامهای آیه:

• انتخاب دوست و همنشین، تأثیر عمیقی بر سرنوشت دنیا و آخرت انسان دارد؛ پس باید در انتخاب دوستان دقت فراوان کرد و از همنشینی با اهل گناه و کفر پرهیز نمود.
• دوستان ناباب، ممکن است انسان را پس از رسیدن حق و ایمان نیز گمراه کنند؛ بنابراین باید مراقب بود که ایمان خود را در معرض خطر چنین افرادی قرار ندهیم.
• شیطان و پیروان او، در سختیها و بلاها انسان را رها میکنند و هیچ وفایی ندارند؛ پس تنها تکیهگاه واقعی، خداوند متعال است.
• این آیه هشداری است برای همه مسلمانان که از همراهی با افرادی که آنان را از یاد خدا و قرآن دور میکنند، به شدت پرهیز کنند و همواره به دنبال همنشینانی باشند که آنان را به خیر و سعادت دعوت نمایند.