فرقان سۈرىسى — ئايەت 46

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

— «قَبَضْنَاهُ»: ئۇنى تۇتۇۋالدۇق، يىغىۋالدۇق، يوقاتتۇق دېگەن مەنىدە.

— «قَبْضًا يَسِيرًا»: ئاز-ئازدىن، ئاستا-ئاستا تۇتۇۋېلىش، يەنى بىردىنلا ئەمەس، تەدرىجىي يوقىتىش.

— «إِلَيْنَا»: ئۆزىمىزگە، يەنى ئاللاھنىڭ ئۆزىگە قارىتىلغان.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە ئۆزىنىڭ قۇدرىتىنى ۋە ھېكمىتىنى كۆرسىتىپ بېرىدۇ. ئۇ ئاۋۋال سايىنى يەر يۈزىگە يېيىپ بەردى، تاڭ ئاتقاندىن كۈن چىققانغا قەدەر سايە ھەممە يەرنى قاپلىدى. ئاندىن كۈن كۆتۈرۈلگەنسېرى، ئاللاھ سايىنى ئاستا-ئاستا، ئاز-ئازدىن ئۆزىگە قاراپ تارتىۋالدى، يەنى كۈن قانچە ئېگىز كۆتۈرۈلسە، سايە شۇنچە قىسقىراپ كەتتى. بۇ ئاللاھنىڭ چەكسىز قۇدرىتىنىڭ ۋە ئۇنىڭ يەگەن يەرنى ئىدارە قىلىشتىكى ئىنچىكە ھېكمىتىنىڭ روشەن دەلىلىدۇر. ئاللاھ سايىنى بىر قېتىمدا يوق قىلىۋەتمەي، بەلكى ئاستا-ئاستا، تەدرىجىي تارتىۋېلىش ئارقىلىق، ئىنسانلارغا ئۇنىڭ رەھمىتىنى ۋە مەرھەمىتىنى كۆرسىتىدۇ. بۇنداق تەدرىجىي ئۆزگىرىش ئىنسانلارنىڭ كۈندىلىك تۇرمۇشىغا قۇلايلىق يارىتىپ، ئۇلارنىڭ ئىشلىرىنى ئاسانلاشتۇرىدۇ. شۇنداقلا، بۇ ھادىسە ئاللاھنىڭ بارلىقىغا، بىرلىكىگە ۋە ھەممە نەرسىگە قادىر ئىكەنلىكىگە دالالەت قىلىدۇ. ئىنسان ئويلىنىپ باقسا، كۈننىڭ ھەرىكىتى ۋە سايىنىڭ ئۆزگىرىشى ئارقىلىق ۋاقىتنى بىلىدۇ، ئىبادەت ۋاقىتلىرىنى ئېنىقلايدۇ. بۇنىڭ ھەممىسى ئاللاھنىڭ ئىنسانلارغا بولغان مەرھەمىتى ۋە ئۇلارنى توغرا يولغا يېتەكلەش ئۈچۈن بەرگەن نېمەتلىرىدىندۇر. شۇڭا، بىز ئاللاھنىڭ بۇنداق ئىنچىكە ھېكمەتلىرىنى كۆرۈپ، ئۇنىڭغا شۈكرى قىلىشىمىز، ئۇنىڭ بىرلىكىگە ئىمان كەلتۈرۈشىمىز ۋە پەقەت ئۇنىڭغىلا ئىبادەت قىلىشىمىز كېرەك. بۇ ئايەت بىزگە ئاللاھنىڭ قۇدرىتىنى ۋە ھېكمىتىنى تونۇتۇش بىلەن بىرگە، ئۇنىڭغا بولغان ئىمانىمىزنى ۋە ئىتائىتىمىزنى تېخىمۇ كۈچەيتىشكە تەرغىب قىلىدۇ.