Surat Al-Furqan — Ayat 46

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَبَضْنَاهُ (qabadhnāhu): saka tembung "qabdhun" kang ateges nyekel, narik, utawa nyuda. Ing kene ateges Allah nyuda lan narik bayangan (wewayangan) iku sithik-sithik.
• إِلَيْنَا (ilainā): marang Ingsun (Allah), tegese kabeh iku bali marang karsane Allah.
• قَبْضًا يَسِيرًا (qabdhan yasīran): nyuda kang sithik lan alon-alon, ora sakaligus.
• الظِّلُّ (adh-dhillu): wewayangan utawa bayangan.

2) Tegesing ayat:

Allah SWT banjur nyuda lan narik wewayangan iku marang Panjenengane kanthi cara sithik-sithik lan alon-alon. Tegese, wewayangan kang wiwitane sumebar ing sakabehe bumi iku saya suwe saya sithik lan saya cendhak nalika srengenge saya munggah dhuwur. Allah ora nyuda wewayangan iku sakaligus, nanging kanthi bertahap, sithik-sithik, nganti pungkasane ilang kabeh. Iki kabeh nuduhake kuwasa lan kawicaksanan Allah kang sampurna, lan dadi tandha yen mung Allah kang kudu disembah lan dipuja.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki nuduhake kekuwasané Allah kang tanpa wates. Panjenengane bisa ngatur wewayangan lan srengenge kanthi teratur lan bertahap, ora sakaligus. Iki ndadekake kita tambah yakin yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Ngatur sakabehe alam.
• Kabeh owah-owahan ing alam iki, kalebu wewayangan kang saya cendhak, iku bukti yen ana Kang Nitahake lan Ngatur, yaiku Allah SWT. Mula, kita kudu tansah eling lan syukur marang nikmate Allah.
• Ayat iki ngajak kita mikir lan nggatekake tandha-tandha kekuwasané Allah ing alam saubengé. Kanthi mangkono, ati kita saya cedhak marang Allah lan saya tresna marang agama Islam.
• Islam mulangake yen kabeh kedadeyan ing alam iki ora ana kang ora diweruhi lan ora diatur dening Allah. Iki ndadekake kita tentrem lan ora kuwatir, amarga kabeh ana ing astane Allah.
• Ayat iki uga nuduhake yen Allah iku Maha Lembut lan Maha Sabar, amarga Panjenengane nindakake samubarang kanthi bertahap lan ora grusa-grusu. Mula, kita uga kudu sabar lan ora kesusu ing saben tumindak.