سورت فرقان — آیت 49

د کلمو معناګانې:

• بَلْدَةً مَّيْتًا: هغه ځمکه چې وچه، بې اوبو او بې نباتاته وي.
• أَنْعَامًا: څاروي لکه اوښ، غوا، پسونه او وزې.
• أَنَاسِيَّ: د "إنسي" جمع ده، چې معنا یې انسانان دي.

تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د خپل رحمت او قدرت یوه بله لویه نښه بیانوي، چې هغه د باران د اوبو په نزول سره وچه او مړه ځمکه ژوندۍ کوي. هغه ځمکه چې هېڅ نبات نه لري، د دې اوبو په واسطه زرغونیږي، شنه کیږي او بېلابېل نباتات ترې راټوکېږي. همدارنګه الله تعالی په دې اوبو سره خپل مخلوقات لکه څاروي او ډېر انسانان اوبولي، ځکه چې د دوی ژوند په دې اوبو پورې تړلی دی. د دې آیت له مخې، د ځمکې ژوندي کېدل د څارویو او انسانانو د ژوند سبب ګرځي، ځکه چې کله ځمکه زرغونه شي، نو څاروي له نباتاتو خوراک کوي او انسانان له دواړو ګټه اخلي.

فايدې:

• دا آیت موږ ته د الله تعالی د رحمت پراخوالی ښیي، چې د اوبو په واسطه یې د ټولو مخلوقاتو د ژوند سامان برابر کړی دی.
• دا موږ ته د شکرګزاري درس راکوي، چې باید د الله تعالی پر دې نعمتونو تل شکر وباسو او له هغه څخه مرسته وغواړو.
• دا آیت د قیامت د ورځې د بیا ژوندي کېدو یادونه کوي، ځکه چې لکه څنګه چې الله تعالی مړه ځمکه ژوندۍ کوي، همداسې به هغه مړي هم ژوندي کړي.
• دا موږ ته د طبیعت د ساتنې او د اوبو د ارزښت اهمیت راښیي، چې باید له دې نعمت څخه په سمه توګه ګټه واخلو او له ضایع کولو یې ډډه وکړو.