Сураи Аль-Фуркан — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• صَرَّفْنَاهُ: онро гуногун гардонидем, такрор ва паҳн кардем.
• لِيَذَّكَّرُوا: то ки панд гиранд ва ба ёд оваранд.
• أَبَى: саркашӣ кард, худдорӣ кард.
• كُفُورًا: носипосӣ, инкор, пӯшидани неъмат.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки ин неъматро — яъне боронро — дар миёни бандагонаш дар заминҳо ва вақтҳои гуногун тақсим ва гуногунгардон кардааст. Гоҳе ба як сарзамин меборад ва гоҳе аз сарзамини дигар бозмедорад, то ки мардум панд гиранд ва андеша кунанд. Онҳое, ки борон ба онҳо расидааст, бояд шукри неъмати Худоро ба ҷо оваранд ва онҳое, ки аз борон маҳрум мондаанд, бояд тавба кунанд ва ба сӯи Худо рӯй оваранд, то ки раҳмашон кунад ва обашон диҳад. Аммо бештари мардум аз ҳақ саркашӣ карданд ва ҷуз носипосӣ ва инкори неъматҳои Худо чизе напазируфтанд. Онҳо ба ҷои шукргузорӣ ба Худо, боронро ба ситораҳо ва вақтҳои муайян нисбат медоданд ва мегуфтанд: "Борон ба сабаби фалон ситора ва фалон вақт борид". Инчунин, Худованд дар Қуръон ҳуҷҷатҳо ва далелҳоро ба тарзҳои гуногун баён кардааст, то ки мардум аз онҳо ибрат гиранд, вале бештари одамон ҳақро инкор карданд ва ба он куфр варзиданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд неъматҳои худро дар миёни бандагонаш тақсим мекунад ва ин тақсим бо ҳикмати ӯст, то ки бандагонаш ба Ӯ таваккул кунанд ва шукргузор бошанд.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми дидани неъматҳои Худо, аз қабили борон, шукргузорӣ кунем ва онро ба касе ҷуз Худо нисбат надиҳем.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки саркашӣ ва носипосӣ дар баробари неъматҳои Худо боиси маҳрумият ва аз даст додани раҳмати Ӯ мегардад.
• Оят моро даъват мекунад, ки ба Қуръон ва далелҳои он андеша кунем ва аз онҳо панд гирем, то ки дар роҳи ҳақ устувор бошем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд сабру ҳилм дорад ва ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад, то ки тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд.