Сураи Аль-Фуркан — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Сирр: ҳар чизе, ки пинҳон ва ниҳон аст, асрор, розҳо.
• Ғафур: бахшанда, омурзанда — яке аз сифатҳои Худованд, ки гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомӯрзад.
• Раҳим: меҳрубон, раҳмдил — сифати Худованд, ки ба бандагони худ меҳрубонӣ мекунад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин кофирон ва дурӯғбаровардагон бигӯ: Қуръонро он Зоте нозил кардааст, ки ҳамаи пинҳониҳо ва асрорро дар осмонҳо ва замин медонад. Ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон нест. Ӯст, ки ҳар сухан ва ҳар амалро медонад ва ҳеҷ чиз аз назди Ӯ пӯшида нест. Пас, чӣ гуна метавонед бигӯед, ки ин Қуръон сохта ва аз ҷониби одамӣ оварда шудааст? Ҳол он ки он аз ҷониби Худованди донои асрор нозил шудааст ва фасоҳату балоғати он шуморо оҷиз кардааст.

Сипас Худованд барои тарғиб ба тавба мефармояд: Ҳамоно Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст. Яъне, агар шумо аз куфру дурӯғбарорӣ тавба кунед ва ба Ӯ рӯй оред, Ӯ гуноҳҳои шуморо меомӯрзад ва ба шумо раҳм мекунад. Ӯ тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро ҷазо доданро таъхир мекунад, то шояд ба роҳи ҳақ баргарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон аз ҷониби Худованде нозил шудааст, ки донои ҳамаи асрор ва пинҳониҳост; пас он каломи ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.
• Худованд Ғафур ва Раҳим аст — ҳар касе, ки хато карда бошад ҳам, метавонад тавба кунад ва ба сӯи Ӯ баргардад, зеро Ӯ гуноҳҳоро меомӯрзад.
• Ин оят умедворӣ ва умед ба раҳмати Худовандро дар дилҳо зиёд мекунад ва одамро ба тавба ва ислоҳи худ ташвиқ менамояд.
• Худованд бо камоли қудраташ метавонист фавран ҷазо диҳад, аммо бо раҳмати худ муҳлат медиҳад, то бандагонаш тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини раҳмат ва бахшоиш аст ва Қуръон китоби ҳидоят барои тамоми одамон мебошад.