Сураи Аш-Шуара — Оят 143

1. Маънои калимаҳо:

— «رَسُولٌ»: фиристода, паёмбар.

— «أَمِينٌ»: боамон, боваринок, яъне касе ки дар расонидани паём ва амонат хеҷ камӣ ва зиёдатӣ намекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони паёмбар Солеҳ (алайҳис-салом) аст, ки ба қавми худ мегӯяд: «Ман барои шумо фиристодаи Худованд ҳастам ва дар расонидани рисолату паёми Ӯ бовариноку боамон мебошам». Яъне ӯ аз ҷониби Парвардигор ба сӯи мардум фиристода шудааст, то онҳоро ба яктопарастӣ ва итоати Худо даъват кунад. Ӯ дар ин рисолат ҳеҷ чизро аз худ зиёд намекунад ва намекоҳад, балки ҳар он чиро, ки ба ӯ ваҳй шудааст, дақиқ ва пурра ба мардум мерасонад. Ӯ ҳамчунин аз онҳо мехоҳад, ки аз азоби Худованд битарсанд ва ба даъвати ӯ гӯш диҳанд, зеро ӯ барои ин даъват ҳеҷ подоше талаб намекунад ва подоши ӯ танҳо бар зиммаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон дар расонидани паёми Худо бисёр боамон ва ростқавл буданд, бинобар ин мо бояд ба паёми онҳо бовар кунем.

— Амонатдорӣ дар рисолат ва паём расонидан сифати бузурги паёмбарон аст ва барои мо низ дар ҳаёти рӯзмарра намунаи ибрат аст.

— Даъвати паёмбарон ба яктопарастӣ ва тақво ҳамеша барои некии инсон ва ҷомеа буд, на барои манфиати шахсӣ.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба даъвати ҳақ гӯш диҳем ва аз азоби Худованд битарсем, то дар дунёву охират комёб шавем.

— Худованд паёмбаронро бо сифати амонатдорӣ тавсиф кардааст, ки ин моро ба муҳаббат ба ислом ва эҳтиром ба паёмбарон наздиктар мекунад.