Сураи Аш-Шуара — Оят 142

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِذْ»: ҳангоме, вақте.

— «أَخُوهُمْ»: бародари онҳо дар насаб ва қавм, яъне аз худи онҳо ва ба онҳо наздик.

— «صَالِحٌ»: номи паёмбари Худо Солеҳ (алайҳис-салом).

— «أَلَا»: оё не, калимае барои ҷалби диққат ва огоҳӣ.

— «تَتَّقُونَ»: аз феъли «иттиқо», яъне парҳезгорӣ кардан, аз азоби Худо тарсидан ва худро нигаҳ доштан.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ҳангоме Солеҳ (алайҳис-салом) ба сӯи қавми худ фиристода шуд, ӯ бародари насабии онҳо буд, на бегона ва на дур аз онҳо. Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё шумо аз Худо наметарсед ва парҳезгорӣ намекунед?» Яъне чаро шумо аз азобу ҷазои Худованд наметарсед ва даст аз ширку бутпарастӣ намекашед? Ӯ онҳоро ба сӯи парастиши танҳо Худованди ягона даъват кард ва аз азоби Ӯ ҳушдор дод. Солеҳ (алайҳис-салом) паёмбари боэътимоди Худо буд ва рисолати Худоро бидуни камӣ ва зиёдӣ нигаҳбонӣ мекард. Ӯ аз қавми худ барои даъват ва насиҳаташ ҳеҷ подоше талаб накард; подоши ӯ танҳо бар зиммаи Парвардигори ҷаҳониён аст. Ин оят даъвати умумии ҳамаи паёмбаронро ба ёд меорад: даъват ба тақво ва парҳезгорӣ аз Худо.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон аз худи мардум ва аз байни онҳо буданд, то суханони онҳоро беҳтар фаҳманд ва ба онҳо наздик бошанд.

— Даъвати аввалини ҳамаи паёмбарон даъват ба тақво ва парҳезгорӣ аз Худованд аст; ин асоси дин аст.

— Паёмбар бояд рисолатро пурра ва боэътимод нигаҳ дорад ва ба он чизе илова ё кам накунад.

— Паёмбарон барои даъвати худ подоши моддӣ талаб намекарданд; ин барои даъваткунандагон дар роҳи Худо ибрат аст, ки ихлос дошта бошанд.

— Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ҳамеша худро дар назди Худо масъул донад ва аз азоби Ӯ битарсад.

— Тақво сабаби наҷот дар дунё ва охират аст ва дилҳоро ба сӯи Худо наздик мегардонад.