Сураи Аш-Шуара — Оят 164

1. Маънои калимаҳо:

— «أَجْر»: музд, подош, савобе, ки дар ивази кори анҷомдода дода мешавад.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҳамаи офаринишҳо, яъне Аллоҳи таоло, ки тарбиятгар ва соҳиби тамоми ҷаҳониён аст.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Лут (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки ӯ барои расонидани рисолати Парвардигор ҳеҷ гуна музд ва подоше аз онҳо талаб намекунад. Ӯ онҳоро ба роҳи рост даъват мекунад, аммо дар ивази ин даъват аз онҳо мол ё манфиате намехоҳад. Подош ва савоби ӯ танҳо аз ҷониби Аллоҳи таоло — Парвардигори ҳамаи махлуқот — аст, на аз каси дигар. Ин сухан нишонаи ихлоси комили пайғамбарон аст, ки кори худро танҳо барои ризои Аллоҳ анҷом медиҳанд ва ҳеҷ манфиати дунявӣ надоранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати дин бояд холисона ва танҳо барои Аллоҳ бошад, на барои манфиати шахсӣ.

— Пайғамбарон намунаи беҳтарини ихлос ва ростқавлӣ буданд; онҳо ҳеҷ гоҳ аз мардум подош намехостанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки корҳои некро барои савоби Аллоҳ анҷом диҳем ва аз мардум ташаккур ё подош интизор нашавем.

— Вақте ки даъваткунанда ба дин холис бошад, мардум ба ӯ бештар бовар мекунанд ва суханашро қабул менамоянд.

— Ин оят ҳамчунин ёдовар мешавад, ки ҳамаи неъматҳо ва подошҳо аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст ва танҳо Ӯст, ки ба бандагони худ савоб медиҳад.