Сураи Аш-Шуара — Оят 165

1. Маънои калимаҳо:

• أَتَأْتُونَ: Оё мекунед? (аз феъли «атиён» — кардан, анҷом додан).
• الذُّكْرَانَ: Ҷамъи «закар» — мардҳо, наринаҳо.
• الْعَالَمِينَ: Ҷамъи «олам» — ҷаҳониён, мардум.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Лут (алайҳис-салом) қавми худро бо ҳайрат ва инкор мухотаб карда, мепурсад: «Оё шумо аз миёни ҳамаи мардуми ҷаҳон ба мардҳо наздикӣ мекунед?» Яъне, оё шумо бо мардҳо амали зишту ношоямро анҷом медиҳед, ки на дар табиати инсонӣ аст ва на дар шариати илоҳӣ ҷоиз аст? Ин амал хилофи фитрати поки инсонӣ ва бар зидди он чизест, ки Аллоҳ барои шумо аз занони ҳалол ҷоиз кардааст. Шумо бо ин кирдори зишт аз ҳудуди ҳалол гузашта, ба ҳаром рӯ овардаед. Ин саволи Лут (алайҳис-салом) саволи инкорӣ буда, мехоҳад қавми худро аз ин гуноҳи бузург огоҳ созад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки амали қавми Лут — наздикӣ бо мардҳо — гуноҳи бузург ва хилофи фитрати инсонӣ аст.
• Ислом дини покӣ ва покдоманӣ аст ва инсонро ба роҳи ҳалол ва табиӣ даъват мекунад.
• Пайғамбарон ҳамеша қавми худро аз гуноҳҳо огоҳ мекарданд ва ба некӣ даъват менамуданд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз ҳар гуна амалҳои зишт ва ношоям дурӣ ҷӯем ва ба он чизе ки Аллоҳ ҳалол кардааст, қаноат кунем.
• Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст, ки инсонро аз торикӣ ба рӯшноӣ мебарад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.