Surja Esh-Shu'ara — Ajet 16

Kuptimet e fjalëve:

• Fir’avn: Mbreti i Egjiptit në kohën e Musait (alejhi selam), i cili pretendonte hyjninë dhe ishte tiran mbi popullin e tij.
• Rasul: I dërguar, lajmëtar nga ana e Allahut.
• Rabbil-‘alemin: Zoti i të gjitha botërave, Krijuesi dhe Sunduesi i gjithësisë.

Tefsiri i vargut:

Allahu i Lartësuar i urdhëroi Musait dhe Harunit (alejhimas selam) që të shkonin te Fir’avni dhe t’i thonin atij: “Ne jemi të dërguarit e Zotit të botëve”. Edhe pse fjala “Rasul” (i dërguar) është në njëjës, kjo nuk do të thotë se vetëm njëri prej tyre ishte i dërguar, por se Musai ishte ai kryesor dhe themelor, ndërsa Haruni ishte ndihmës dhe përcjellës i tij. Ky shprehje tregon unitetin e misionit dhe se ata të dy ishin një forcë e vetme përballë tiranisë së Fir’avnit. Thirrja e tyre ishte e qartë dhe e drejtpërdrejtë: ata vinin nga Zoti i gjithë botëve, jo nga një fuqi njerëzore apo tokësore, dhe për këtë arsye misioni i tyre kishte peshë të madhe dhe autoritet hyjnor.

Përfitimet nga vargu:

1. Guximi në të drejtën: Musai dhe Haruni shkuan te një tiran i fuqishëm me fjalë të qarta dhe të guximshme, duke na mësuar se e vërteta duhet thënë pa frikë, edhe përballë pushtetarëve më mizorë.
2. Mbështetja te Allahu: Kur njeriu e di se është i dërguar nga Zoti i botëve, ai fiton forcë dhe qetësi shpirtërore, sepse e di se kush e ka dërguar është më i fuqishëm se çdo tiran.
3. Bashkëpunimi në të mirë: Musai nuk u ndal të kërkonte ndihmën e vëllait të tij Harunin, duke treguar se puna e madhe kërkon bashkëpunim dhe mbështetje reciproke.
4. Thjeshtësia e mesazhit: Mesazhi i profetëve ishte i qartë dhe i thjeshtë: “Ne jemi të dërguarit e Zotit të botëve”. Kjo na mëson se thirrja në Islam duhet të jetë e qartë, pa komplikime dhe pa dyshime.