Сураи Аш-Шуара — Оят 186

1. Маънои калимаҳо:

— «بَشَرٌ»: инсон, одам.

— «مِّثْلُنَا»: монанди мо, мисли мо.

— «نَّظُنُّكَ»: гумон мекунем туро, фикр мекунем.

— «الْكَاذِبِينَ»: дурӯғгӯён.

1. Тафсири оят:

Қавми Шуайб (алайҳис-салом) ба ӯ гуфтанд: «Ту ҳеҷ чиз нестӣ магар инсоне монанди мо. Ту ҳам мисли мо таом мехӯрӣ ва об менӯшӣ, ту фаришта нестӣ, то бар мо бартарӣ дошта бошӣ. Пас чӣ гуна ту ба рисолат хос гардидаӣ, дар ҳоле ки мо низ инсон ҳастем? Мо туро дар ин даъвое, ки мекунӣ — ки паёмбари Худо ҳастӣ — аз дурӯғгӯён мешуморем. Агар рост мегӯӣ, пас аз Худо бихоҳ, ки порае аз азобро аз осмон бар мо биафканad, то моро нест кунад.»

Ин суханони қавм аз ҷаҳолат ва ғурури онҳо бармеомад. Онҳо гумон мекарданд, ки рисолат танҳо ба фариштагон мувофиқ аст, на ба инсонҳо. Ҳол он ки Худованд аз байни худи мардум паёмбар мефиристад, то мардум ба ӯ пайравӣ карда тавонанд ва аз ӯ омӯзанд. Онҳо инчунин Шуайбро дурӯғгӯ шумориданд, бе он ки далеле бар дурӯғи ӯ дошта бошанд. Ин гуфтори онҳо нишонаи саркашӣ ва ҷинояти онҳо буд.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Инсон будани паёмбарон монеи рисолат нест; Худованд аз байни мардум паёмбар мефиристад, то мардум ба ӯ наздик бошанд ва аз ӯ омӯзанд.

— Кофирон аксар вақт ба баҳонаҳои беасос рӯ меоранд, то даъвати ҳақро рад кунанд, на ба далели равшан.

— Аз оят мефаҳмем, ки ҳақиқати рисолат бояд бо далел ва нишонаҳо шинохта шавад, на бо гумон ва таҳқир.

— Ислом дини ростӣ ва равшанӣ аст; он касонеро, ки бо ҳақ муқобилат мекунанд, бо далелҳои қатъӣ даъват мекунад.

— Қуръон ҳикояти гузаштагонро барои ибрат ва огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи ҳақ гом гузорем.