Сураи Аш-Шуара — Оят 188

1. Маънои калимаҳо:

— «Раббӣ»: Парвардигори ман, яъне Аллоҳ таоло.

— «Аъламу»: бештар донотар аст, огоҳтар аст.

— «Бимо таъмалун»: ба он чӣ шумо мекунед.

1. Тафсири оят:

Шуайб (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: Парвардигори ман аз он амалҳое, ки шумо анҷом медиҳед — аз ширку гуноҳҳо ва дигар корҳои бад — ба хубӣ огоҳ аст. Ҳеҷ чиз аз аъмоли шумо аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ ба ҳамаи корҳои шумо доност ва ҳар як амали шуморо медонад, то ки шуморо ба он ҷазо диҳад. Ин суханони Шуайб (алайҳис-салом) баёнгари он аст, ки ӯ ба қавми худ таваккал карда, корро ба Аллоҳ таоло вогузор намуд ва гуфт, ки ҷазои амалҳои шумо назди Парвардигори ман аст, на назди ман.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Аллоҳ таоло ба ҳамаи аъмоли бандагонаш доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки ҳар амали нек ва баде, ки анҷом медиҳад, назди Аллоҳ сабт мешавад ва ба он ҷазо ё мукофот мегирад.

— Даъваткунанда ба сӯи Худо бояд корро ба Аллоҳ вогузор кунад ва ба зулму саркашии мардум сабр намояд, зеро ҷазо додан кори Аллоҳ аст.

— Ин оят ба инсон ҳисси масъулиятнокӣ ва худдорӣ аз гуноҳро тарғиб мекунад, чунки Парвардигор аз ҳар амали ӯ огоҳ аст.

— Инсон бояд ба ҷойи такя ба қудрати худ, ба дониш ва адолати Аллоҳ таваккал кунад, зеро Ӯ беҳтарин довар аст.