Surja Esh-Shu'ara — Ajet 189

Kuptimet e fjalëve:

• Jevm el-Dhulleh (يَوْمِ الظُّلَّةِ): Dita e hijes (resë) që u solli shkatërrim.
• Ehazehum (أَخَذَهُمْ): I kapi, i rrëmbeu me ndëshkim të papritur.
• Adhab (عَذَابُ): Dënim, ndëshkim i dhembshëm.
• Adhim (عَظِيمٍ): I madh, i tmerrshëm në ashpërsi dhe shtrirje.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi populli i Shuajbit (alejhi selam) vazhdoi ta mohonte atë dhe nuk iu përgjigj thirrjes së tij, Allahu i dërgoi atyre një ditë me vapë të padurueshme. Nxehtësia ishte aq e madhe sa ata kërkonin strehë, por çdo vend që gjenin ishte edhe më i nxehtë. Pastaj u shfaq një re e madhe që u jepte hije dhe freski, dhe ata u mblodhën nën të duke menduar se ishte shpëtim. Por, sapo u mblodhën të gjithë nën atë re, ajo u kthye në zjarr që i përvëloi dhe i shkatërroi të gjithë. Ky dënim ishte një ditë e tmerrshme, me mundime të mëdha, sepse Allahu i plotfuqishëm i ndëshkoi ata për kokëfortësinë dhe mohimin e të dërguarit të Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i Allahut vjen në mënyra të papritura dhe të paditura nga njeriu; ai që mendon se ka gjetur shpëtim nga dënimi, mund të jetë pikërisht ai që po i vjen fundi.
2. Ky ajet na mëson se durimi ndaj vështirësive dhe qëndrimi në të vërtetën është më i mirë se sa të ndjekësh dëshirat e kota që çojnë në shkatërrim.
3. Ai na kujton fuqinë absolute të Allahut mbi krijesat e Tij – Ai mund të bëjë që një re e butë të kthehet në zjarr shkatërrues, duke na mësuar se asnjë masë njerëzore nuk mund të shpëtojë nga dënimi i Tij kur ai vjen.
4. Ajeti na nxit të pendohemi dhe t'i kthehemi Allahut para se të na vijë dënimi, sepse pendimi para se të jetë vonë është rruga e shpëtimit, ndërsa pas dënimit nuk ka më kthim.