شعراء سۈرىسى — ئايەت 189

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج سۆزلەر:

• الظُّلَّةِ: بۇلۇت ياكى سايە. بۇ يەردە ئۇلارنىڭ ئۈستىگە كەلگەن بىر پارچە بۇلۇتنى كۆرسىتىدۇ.
• عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ: سايە كۈنىنىڭ ئازابى. يەنى بۇلۇت سايىسىدە كەلگەن ئازاب.
• أَخَذَهُمْ: ئۇلارنى ھالاك قىلدى، تۇتۇۋالدى.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

شۇئەيب ئەلەيھىسسالام قەۋمى ئۇنىڭ پەرۋەردىگارى تەرىپىدىن ئېلىپ كەلگەن ھەقىقەتنى ئىنكار قىلىپ، ئۇنى يالغانغا چىقاردى. ئۇلارنىڭ بۇ ئىنكارى ۋە ئىسراپچىلىقى داۋاملىشىۋەردى. ئاخىرى ئۇلارغا ئاللاھ تەرىپىدىن ئېغىر ئازاب كەلدى.

ئۇلارنى ئاۋۋال قاتتىق ئىسسىق باسدى. ئىسسىقتىن قۇتۇلۇش ئۈچۈن ئۇلار يەر ئاستى ئۆڭكۈرلىرىگە ۋە سايەلىك جايلارغا پاناھلاندى، ئەمما ھەممە يەر ئۇلارغا تېخىمۇ قىززىق بىلىندى. شۇ ۋاقىتتا ئاسماندا بىر پارچە بۇلۇت پەيدا بولدى. ئۇلار بۇ بۇلۇتنىڭ سايىسىدا سالقىنلىق ۋە شامال بار دەپ ئويلاپ، ھەممىسى شۇ يەرگە جەم بولدى. ئەمما ئۇلارنىڭ ئۈستىگە بۇلۇتتىن ئوت ياغدى. شۇ ئوت ئۇلارنى ھەممىسىنى كۆيدۈرۈپ ھالاك قىلدى. بۇ ئۇلارنىڭ پۈتۈنلەي ھالاك بولغان، دەھشەتلىك ۋە ئېغىر بىر كۈنى ئىدى.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھنىڭ ئازابى كەلگەندە ئۇنىڭدىن قېچىپ قۇتۇلۇش مۇمكىن ئەمەس. كىشىلەر ئۆزلىرىنىڭ كۈچ-قۇدرىتىگە، مال-مۈلۈكىگە ياكى جاھىلىيەتتىكى ئادەتلىرىگە تايىنىپ قالسا، ئاخىرى زىيانغا ئۇچرايدۇ. ئەمما ئاللاھقا ئىمان ئېيتىپ، پەيغەمبەرلەرنىڭ دەۋىتىگە قۇلاق سالغان كىشىلەر ھەر ئىككى دۇنيادا نىجات تاپىدۇ. بۇ قىسسە ئىبرەت ئېلىشقا تېگىشلىك بىر ئەسكەرتىش بولۇپ، ئىنساننى ھەقىقەتكە يۈزلىنىشكە ۋە ئاللاھنىڭ رەھمىتىگە ئىنتىلىشكە چاقىرىدۇ.