Сураи Аш-Шуара — Оят 189

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَكَذَّبُوهُ: Пас, онҳо ӯро дурӯғгӯ шумориданд.
• الظُّلَّةِ: Соябон, абр ё сояе, ки аз болои сар меафтад.
• عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ: Азоби рӯзи соябон — яъне азобе, ки дар рӯзи соябон ба онҳо расид.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Шуайб (алайҳис-салом) даъвати ӯро қабул накарданд ва ӯро дурӯғгӯ шумориданд, азоб ба онҳо фурӯ рафт. Аввал ҳавои сахт гарм шуд, то ҷое ки онҳо ба ҷустуҷӯи ҷои хунук ва соябон баромаданд. Он гоҳ абре пайдо шуд, ки онро соябон пиндоштанд ва ба зери он ҷамъ шуданд, то аз гармӣ паноҳ ёбанд. Аммо он абр ба онҳо оташ борид ва ҳамаашонро сӯзонд. Ҳамин тавр, ҳамаи онҳо дар як рӯзи бисёр сахт ва ҳавлнок ҳалок шуданд. Ин азоб аз ҷониби Аллоҳ таоло барои исрор ва саркашии онҳо буд. Рӯзи ҳалокати онҳо рӯзи бузург ва пурдаҳшат буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки исрор бар дурӯғ шуморидани паёмбарон ва саркашӣ аз даъвати ҳақ метавонад ба азоби сахти дунё ва охират оварда расонад.
• Аллоҳ таоло одил аст ва бандагони худро огоҳ мекунад, ки пеш аз азоб ба онҳо ҳуҷҷат ва паёмбар мефиристад.
• Қиссаҳои қавмҳои пешина дар Қуръон барои ибрат ва огоҳии мо омадаанд, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва даъвати онҳо бо эҳтиром ва итоат муносибат кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳои он моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати исломро зиёд месозад.