سوره شعرا — آیه 189

معانی کلمات:

• ظُلَّة: سایهبان و ابری که سایه میافکند.
• أخذهم: آنان را گرفت و هلاک کرد.

تفسیر آیه:

آنان همچنان بر تکذیب شعیب علیهالسلام اصرار ورزیدند و از کفر و سرکشی خود دست برنداشتند. پس عذاب الهی در قالب «روز سایه» بر آنان نازل شد. بدین صورت که گرمای سوزانی آنان را فرا گرفت و از شدت گرما به هر سو میگشتند تا پناهی بیابند. ناگهان ابری سایهگستر پدیدار شد که نسیمی خنک و دلپذیر داشت. آنان که از شدت گرما به ستوه آمده بودند، با شادی و خوشحالی زیر آن ابر جمع شدند و از سایهاش بهرهمند گردیدند. اما ناگهان آن ابرِ خنک به آتشی سوزان و شعلهور تبدیل شد و بر سر آنان بارید و همگی را در کام خود فرو برد و نابودشان کرد. بهراستی که آن روز، روزی بزرگ و هولناک بود؛ روزی که عذاب الهی بهشدت و سختی تمام بر آنان فرود آمد و هیچیک از آنان نجات نیافتند.

فواید و درسهای آیه:

• عذاب الهی میتواند به اشکال گوناگون و در زمانی که انسانها انتظارش را ندارند، نازل شود؛ حتی از جایی که به ظاهر مایه آرامش و رحمت به نظر میرسد.
• مهلت دادن خداوند به گناهکاران به معنای رضایت او از اعمال آنان نیست؛ بلکه فرصتی برای بازگشت است و اگر از آن استفاده نشود، عذاب سختتری در انتظار خواهد بود.
• تکذیب پیامبران و استمرار بر گناه، سرانجامی جز هلاکت و نابودی ندارد و هیچ قدرت و جمعیتی نمیتواند انسان را از عذاب الهی محافظت کند.
• این آیه هشداری است برای همه انسانها که از سرنوشت تکذیبکنندگان عبرت بگیرند و بهسوی ایمان و اطاعت از فرمان خداوند بازگردند تا مشمول رحمت و آرامش او گردند.