Аш-Шуара сүрәсе — Аять 189

Сүзләр аңлатмасы:

• يَوْمِ الظُّلَّةِ — «күләгә көне»: бу — аларны кара болыт каплап, эченнән ут яудырып һәлак иткән көн.
• عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ — бик олы, авыр һәм куркынычлы бер көннең ґәзабы.

Аять тәфсире:

Шугайб пәйгамбәрнең кавеме — Мәдйән халкы — аңа ышанырдан баш тарттылар һәм ялганчы дип атадылар. Алар имансызлыкта дәвам иткәч, Аллаһы аларга бик эссе бер көн җибәрде. Бу эсселектән алар качар урын эзләделәр, ләкин һәркая өйләренә керсәләр дә, анда тагын да эссерәк иде. Шулчак аларга бер болыт күренде, алар аның күләгәсендә ял итәргә дип, аның астына җыелдылар. Ләкин бу болыт аларга ут яудырды һәм аларны тәмам яндырып һәлак итте. Бу — бик зур куркыныч һәм авыр ґәзаб көне иде, аның куркынычы һәм газабы чиктән тыш зур булды.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Аллаһының ґәзабы төрле юллар белән килергә мөмкин: кешеләр үзләре уйлаган урыннан да, көтелмәгән яктан да килә ала. Болыт — рәхмәт билгесе булып тоелса да, ул ґәзабка әйләнергә мөмкин.
• Пәйгамбәрләрне ялганчыга чыгару һәм аларга каршы тору — һәлакәткә китерә торган зур гөнаһ.
• Аллаһының ґәзабы килгәндә, аны кире кайтарырга көч җитми; шуңа күрә кешегә вакытында тәүбә итү һәм Аллаһыга кайту зарур.
• Бу вакыйга — Аллаһының кодрәте һәм аның вәгъдә иткән ґәзабының чынга ашачагы турында искәртү, мөэминнәргә сабырлык һәм ышаныч өчен үрнәк.