Surat Asy-Syu'ara – Terjemah Basa Jawa

Thaa’ Siiim, Miim

Surat iki, ayat - ayate kitab kang pratela (nerangake kabeh hukum bener lan luput)

(Muhammad) bokmenawa sira ngenes ngrasakake para wong kafir anggone padha ora gelem iman ing Allah

Upama ana keparenging kersaningsun, wong - wong kang padha kafir iku Ingsun kersakake iman ing Allah, kena uga Ingsun nurunake tandha yekti saka ing langit kang nggegirisi, ing kono gulune won gkafir kepeksa padha tumungkul konjem ing salawase (nanging kersaningsun ora mengkunu)

Samangsa Allah kang Maha Murah kersa nganyarake dhawuh wong kafir iya mesthi banjur padha nganyarake pamopone (anggone mlengos)

Wis kelakon marambah-rambah wong - wong kafir iku padha ora percaya marang (Nabi Muhammad). Wong - wong kafir mau ora wurung bakal padha weruh kenyataane utawa kewusanane anggone padha anggeguyu al-Qur’an

Wong - won gkafir apa padha ora sumurup gumelaring bumi, wis pira bae anggoningsun nukulake thethukulan ana ing bumi kang becik - becik, migunani marang wong - wong kabeh

Kang mengkono mau satemene dadi tandha yekti menawa kuwasaning Allah iku sampurna, ewadene akeh - akehe manungsa padha ora percaya ing Allah

Satemene Allah Pangeranira iku yekti Maha Mulya tur Maha Asih

(Muhammad), sira nyritakna nalikane Allah Pangeranira nimbali Musa, kanthi didhawuhi mengkene, "Sira Ingsun utus menyanga panggonane wongkang nganiaya, yaiku wong kang duraka

Yaiku kaume (ummate) Fir’aun, padha pituturana, yagene teka padha ora bekti (taqwa) marang Allah

Musa munjuk, "Dhuh Pangran kawula, sayketosipun kawula kuwatos menawi kaumipun Fir’aun sami maiben (ngogorohaken) dhateng kawula

Iba anggenipun rupeg dada (kaken manah) kawula, sarta lisan (ilat) kawula boten saged wicanten (trampil). Mila bilih amarengaken, Panjenengan mugi kersaha ngutus sedherek kawula Harun, dados sesulih (mbantu) kawula

Makaten malih kawula punika nandhang kalepatan dhumateng Fir’aun sekaumipun. Mila kula kuwatos bokmenawi Fir’aun wau lajeng mejahi kawula

Allah paring pangandika, "Fir’aun ora bakal mateni sira. Mulane saiki sira mangkata lan sedulur ira Harun, klawan anggawa tandha yekti saka Ingsun. Ingsun anjungkung marang sira, sarta mirengaki aturira

Sira sakloron padha nemonana Fir’aun sarta dhawuhna, "Sayektosipun kita kekalih punika utusanipun Pangeraning Alam sadoya

Mugi panjenegan ngandikani supados tiyang Bani Israil tumut kula tiyang kalih (mantuk dhateng tanah Palistina=kan’an)

(Musa lan Harun banjur ngestokake dhawuhe Allah bareng wis andhawuhake apa dhawuhing Allah), Fir’aun mangsuli, "Apa sira lali anggonira ingsun openi ana ing kene kaya dene anak, lan sira melu ingsun wiwit bayi nganti (umur tahun) tatahunan

LAn maneh sira wis nindakake keluputan (mateni wong Qibti benere Ingsun patrapi apa - apa , saiki sira duwe tindak kang mengkono). Dadi tetela sira ora weruh marang kebecikangingsun

Musa paring wangsulan, "Kula nindakaken ingkang mekaten punika wau, jalaran kala semanten kula taksih kelebet golonganipun tiyang ingkang klentu

Ewa semanten, saking ajrih kula, lajeng kesah saking ngriki, (dhateng ing madyan). Wonten ingriku kula dipun paringi kawicaksanan dening ALlah Pangeran kula, sarta dipun junjung dados Nabi, punapa dene dipun piji dados Utusaning Pangeran

(Punapa maneh kula mejahi tiyang boten panjenengan patrapi hukum qisos, utawi dumeh kula boten panjenengan pasrahi pandamelan awrat tur siya - siya, kados tiyang - tiyang bani Israil sanes - sanesipun). Punapa kula ingkang panjenengan wastani kesaenan panjenengan dateng kula, lajeng paduka angatiplakaken para turun Israil

Fir’aun pitakon, "Pangerane wong sajagad iku sapa

Musa paring wangsulan, "Menawi panjenengan sumerep, samukawis ingkang dumadi punika wonten urusanipun, ingkang Mangerani tiyang sajagad punika, Pangeraning bumi kaliyan langit, ugi Pangeranipun samu kawis ingkang wonten antawisipun bumi kaliyan langit

Fir’aun banjur tumuleh marang para panggedhe kang padha saba ana ing kiwatengene, pangucape, "Apa sira ora padha krungu wangsulane Musa, teka dudu kang Ingsun tekokake

Musa paring wangsulan maneh, "Pangeranipun tiyang sajagad punika ugi Pangeran panjenengan saha Pangeranipun leluhur panjenengan rumiyin

Fir’aun celathu marang wong kang padha ana ing kono, "Rasulmu kang diutus dening Pangeran, nerang - nerangake marang sira iki edan, ketara anggone ora mangerti pitakone wong

Musa paring wangsulan maneh, "Manawi panjenengan gadah akal budi, temtu sumerep bilih Pangeran tiyang sajagad punika Pangeraning masyriq (panggenan medaling surya/wetan)" kaliyan maghrib (panggenan seraping surya/kulon), ugi Pangeranipun samu kawis ingkang wonten antawasipun masyriq lan maghrib

Fir’aun mangsuli, "Menawa sira mangeran marang saliyane ingsun, mesthi bakal ngunjara mrang sira, awor karo wong kang dikunjara

Musa mangsuli, "Menawi kula angwontenaken kaelokan minangka tandha yektinipun, bilih kula punika utusanipun Allah sayektos, punapa inggih meksa panjenengan kunjara

Fir’aun mangsuli, "Menawa aturira iku temen, mara gaweya kaelokan kaya kang sira kandhakake

Musa nuli mangsuli nguncalake tekene, sanalika tekene Musa iku dadi ula kang gedhe, galak anggegirisi

Musa nuli ngetokake epek - epeke tangane saka ing klambine, sanalika mencorong putih (kaya srengenge amblerengi) marang wong kang padha ndeleng

Fir’aun banjur dhawuh marang pra panggedhe kang padha saba ing kiwa tengene, "Musa iku tetela juru sihir kang pinunjul

Sumedya nudhung marang sira kabeh saka negaramu (ing Mesir) kene sarana sihire, Saiki kepriye kang dadi rembugira

(Para panggedhe mau) banjur padha matur, "Pamanggih kula Musa lan sedherekipun punika prayogi dipun srantosaken rumiyin. Sapunika sang nata utusana dhateng sakatha hing kitha wewengkon ing ngriki, nimbali sowan pepak

Para pangageng kala wau kadhawuhana nyaosaken para juru sihir ingkang pinunjul, dhateng sngarsaning sang nata

Ing kono para juru sihir banjur dikumpulake (ana ing Mesir) ing dina kang wis katemtokake

(Bareng wis tekan ing dina kang tinemtokake), Banjur padha tampa dhawuh (wong ing Mesir) apa wis padha kumpul, mara enggal padha ngumpula

Menawa para juru sihir menang, bokmenawa aku lestari manut agamane para juru sihir, aja nganti manut marang Musa

Bareng para juru sihir wis padha nglumpuk, banjur padh amatur marang Fir’aun, "Menawi kita mimpang, punapa badhe tampi ganjaran, sang nata

Fir’aun mangsuli, "Iya bakal tampa ganjaran, sarta yen sira menang, sira mesthi bakal kecedhak marang aku

Musa ditantang para juru sihir banjur mangsuli, "Lah sira bae luwih dhisik, anggelarna sihir (ingkono sira bakal weruh kawusanane)

Para juru sihir mau nulu padh anguncalake tampare (dhadhunge) lan tekene, pengucape, "Demi kamulyane Fir’aun, ingsun sakonca para juru sihir mesthi padha menang

Musa nuli nguncalake tekene, sanalika tekene mau dadi ula kang gedhe, banjur nguntali ulane anggone nyulap para juru sihir mau (nganti sirna kabeh)

Para juru sihir banjur padha weruh menawa mu’jizate Musa iku dudu sihir, nuli padh anjungkel padha sujud kabeh

Wong - wong ahli juru sihir mau padha ngucap, "Sapunika kita sami percador(iman) dhateng Allah, pangeranipun alam sedaya

Inggih punika Pangeranipun Musa lan Harun

Fir’aun banget nepsune, pangucape, "He para juru sihir, yagene sira padha wani percaya marang Musa, sadurunge pikantuk palilahingsun. Yen mengkono Musa iku penggodhamu, kang mulang sihir marang sira. Sira bakal weruh kuwasane awakira. Sira bakal ingsun tugel tanganira lan sikilira diseling - seling (dijunjang) sarta ingsun penthang utawa tak tanjir kabeh

Para ahli sirih padha mangsuli, "Pangancam panjenengan makaten punika boten dados punapa, Sanajan kula pejaha, temtu badhe wangsul dhateng ngarsaning Pangeran kula

Kula ngajeng - ajeng mugi - mugi Allah Pangeran kula kersa paring pangapunten sakathahing kalepatan kula, Dene kula sedaya punika dados kawitanipun tiyang ingkang pitados ing Allah lan dhateng Musa

Ingsun paring wahyu (prentah) marang Musa, "He Musa, sira mangkata lunga (saka ing Mesir), bebarengan karo kawulaningsun wong Bani Israil kabeh, Sira bakal dioyak dening Fir’aun dalah para kaume

Bareng Fir’aun krungu menawa wong Bani Israil padha lunga, banjur nglumpukake wong - wong ing kutha - kutha wewengkone, padha diajak ngoyak wong Bani Israil

Pangucape Fir’aun, "Para kaumku kabeh aja padha wedi. Wong bani Israil iku mung sethithik cacahe

Nanging sejatine wong Bani ISrail mau anggregetake, gawe napsuku

Dene para kaumk wong Mesir iku padha wong prayitna, gagah prakosa, tur miranti gegamane

Pangandikane Allah, "Ingsun nuli nundhung wong - wong mau (Fir’aun dalah para kaume) ninggalale palemahane (pakebonan) kang ana kaline pating sreweh

Lan ninggalake gedung - gedung isi rajabrana sarta palinggihan (panggonan) kang indah - indah (becik - becik)

Wis mengkono anggoningsun ngetokake Fir’aun: Sasirnane Fir’aun dalah para kaum kelem an aing segara, raja dabeke Ingsun paringake dadi warisan marang wong bani Israil, padha dibaleni marang ing Mesir

Fir’aun dalah para kaume mau padh angoyak wong Bani Israil, ing wayah metune srengenge meh kecandhak ana ing pinggiring segara

Barang owng Bani Israil lan wong Mesir (kaume Fir’aun) wis padha arep - arepan, ing kono para sahabate Musa padha matur, "Kados pundi kita punika badhe sami kecepeng (ketututan)

Musa paring wangsulan, "Ora. Sira aja padha kuwatir, Satemene Ingsun iki dijangkung dening Allah Pangeraningsun, kang bakal paring pitedah dalan keslamten marang ingsun

Ingsun banjur paring wahyu marang Musa,"He Musa, tekenira iku gitikna (sabetna) ing segara (Qulzum)". Bareng segara disabet (digitek) dening Musa, banyune banjur piyak dadi rosal lurung, antarane lurung - lurung mau banyune anggenggeng kaya gunung dhuwur

Ingsun anggiring Fir’aun dalah pra kaume mlebu ing segara, ngoyak Musa dalah wong Bani Israil

Lan Ingsun paring selamet marang Musa lan wong Bani Israil kabeh padha metu saka ing segara

Sawise MUsa dalah wong Bani Israil padha metu saka ing segara, Fir’aun dalah para kaume padha Ingsun tumpes sarana Ingsun tungkebi (keremake) banyu segara

Mungguh satemene tumpese Fir’aun dalah para kaume, iku yekti dadi tandha yekti, kanggo lupiya marang wong sapungkure Fir’aun. Lan akeh - akehe wong - wong mau padha ora gelem mukmin

Lan satemene Pangeranira iku Maha Mulya sarta asih

(Muhammad) wong - wong kafir iku padha sira wacakna cerita lelakone Ibrahim

Nalikane Ibrahim matur marang Bapakne utawa ngendika mituturi marang para ummate, "Panjenengan punika sami manembah punapa

Bapakne lan para kaume padha mangsuli, "Kita padha manembah brahala salawas - lawase

Ibrahim bacutake pitakone, "Menawi panjenengan matur punapa - punapa dhateng brahala - brahala wau, punapa brahala - brahala wau saged mrieng

Utawa punapa saged mikantuki (damel manfaat) punapadene mlarati dhateng panjenengan

Bapakne Ibrahim lan para umate padha mangsuli, "Ora bisa, nanging para leluhur kita biyen iya padha manembah brahala kaya kita iki

Ibrahim pitakon maneh, "Punapa sampun panjenengan galih sayekto anggen panjenengan manembah brahala punika

Panjenengan piyambah lan para leluhur panjenengan rumiyin

Sejatosipun brahala - brahala pnika (ingkang kula sembah) dados satru kula, kajawi Allah Pangeranipun alam sadaya, punika Pangeran kula

Inggih Allah punika ingkang nitahaken badan kula, sarta paring pitedah margi ingkang leres

Inggih Allah punika ingkang paring tedha sarta omben - omben dhateng kula

Menawi kula nandhang sakit, panjenenganipun Allah punika ingkang nyarasaken dhateng kula

Sarta panjenenganipun ingkang badhe mejahi kula. Sasampunipun pejah, benjing dinten Qiyamat anggesangaken dhateng kula

Inggih Allah punika ingkang kula ajeg - ajeg paring pangapunten kelepatan kula benjing dinten Qiyamat

Dhuh Allah Pangeran kawula, Panjenengan mugi paringa kawicaksanan dhumateng kawula. Mugi Panjenengan lebetaken (golongaken) kapanggihaken kaliyan pra tiyang ingkang sae

Kawula mugi Panjenengan dadosaken pengaleman saha tetuladhanipun tiyang Islam sapengker kawula

Saha kawula mugi panjenengan dadosaken ahli waris, ingkang badhe nampi pandumanipun suwarga Na’im

Mekaten malih bapak kawula punika ewonipun tiyang kesasar, punika mugi Panjenengan kersakaken tobat, salajengipun Panjenengan paringi pangapunten kalepatanipun

Ing benjing dinten QIyamat, dinten tanginipun tiyang pejah, Panjenengan mugi sampun ngasoraken (meleh - melehaken) awon kawula

Inggih punika dinten (Qiyamat) kalanipun bandha tuwin anak mboten ngayunanipun Pangeran kanthi manah ingkang resik

Kajawi tiyang ingkang sowan wonten ngayunanipun Pangeran kanthi manah ingkang resik

Ing dina iku suwarga dicedhakake marang wong kang padha bekti (taqwa)

Dene neraka jahim dikatonake marang wong - wong kang padha lacut (kafir)

Wong - won gkafir mau padha didangu, "Endi rupane brahala kang padha sira sembah biyen

Sira milih manembah saliyane ALlah? Brahala apa bisa aweh pitulung marang sira utawa marang awake dhewe, jugarake siksane Allah

Brahala - brahala mau nuli dipunjungkelake, dicemplungake ing neraka karo wong - wong kafir

Lan para wadya balane iblis kabeh

Wong - wong kafir mau ana ing sajrone neraka padha padu rame karo brahalane, pangucape wong kafir

Demi Allah, satemene Ingsun iki tetela wong kang kesasar saka dalan keslametan

Amarga anggoningsun manembah marang sira, ingsun padhakake Pangerane wong alam kabeh

Dene kang nasarake (anjnlomprongake) ingsun iki, ora ana maneh kajaba syetan

Saiki ora ana wong kang bisa aweh pitulungan apa - apa marang ingsun

Lan ingsun ora duwe kanca kang mbelani aweh pitulungan marang ingsun

Upama ingsun diparengake bali marang donya maneh, ingsun saguh dadi wong mukmin, nindakake apa tumindake wong mukmin

Satemene cerita kang kasebut mau dadi piwulang tumrap wong kang padha gelem mikir-mikir. Nanging manungsa ora akeh sing padha gelem mukmin

Lan saktemene Allah Pangeranira iku Maha Mulya tur Maha Asih

Para ummate Nuh padha nggorohake para utusan

Nuh dalah para ummate iku isih sedulur. Nalika semana Nuh dhawuh marang para ummate, "Ya gene sira padha ora wedi marang Allah

Satemene Ingsun iki Utusane Allah kang mitayani anggoningsun andhawuhake dhawuhe Allah, ora nambahi, ora ngurangi lan ora ngowahi

Sira padh awediya ing Allah lan ngestokna marang Ingsun

Anggoningsun andhawuhake dhawuhe Allah iki ora pisan - pisan pituwas apa - apa saka sira. Dene kang bakal maringi ganjaran marang Ingsun, ora ana maneh kajaba Allah Pangerane ngalam kabeh

Sira padha bektia ing Allah lan ngestokna marang ingsun

Para umate Nuh padha matur mangsuli, "Kenging punapa kita manut dhewek panjenengan lan tiyang ingkang sami manut ndherek panjenengan punika sami tiyang ingkang asor (andhahan urakan) sadaya

Nuh paring wangsulan marang para ummate, "(Ingsun mau diutus murih para manungsa padha iman marang Allah) ora susah nyumurupi luguning para panganggepe kang dibathin

Menawa sira padha weruh". dene panimbange penganggep kang dibathin iku ana astane Allah

Lan Ingsun ora bakal nulak wong - wong kang padha mukmin ing Allah

Ingsun iki ora liya kajaba juru pepeling klawan cetha, lan ora ningali sapa wonge

Para umate Nuh padha kaku atine, pangucape, "He Nuh, anggen panjenengan munasika dhateng kita punika menawi boten panjenengan kendeli, panjenengan mesthi badhe kita balangi sela

Nuh banjur matur marang Allah, "Dhuh Pangeran kawula, sejatosipun para umat kawula sami maiben (anggorohaken) dhateng kawula

Mila panjenengan mugi kaparenga andhawuhaken bilih punapa ingkang kawula dhawuhaken punika leres tumrap anggen kawula pasulayan kaliyan ummat kawula wau, punapa dene Panjenengan mugi paring wilujeng dhumateng kawula dalah para tiyang ingkang tumut dhateng kawula para tiyang mukmin

Ingsun paring selamet marang Nuh dalah para kaume para wong mukmin, ana ing perahu kang kebak (isi wong lan sawarnaning kewan daratan)

Sawise mengkono, para ummate Nuh liya - liyane padha Ingsun sirnakake sarana Ingsun kelem

Carita lelakone Nuh lan para ummate mau, satemene dadi piwulang tumrap wong kang padha gelem mikir. Nanging akeh - akehe padha ora gelem mukmin

Lan saktemene Allah Pangeranira iku Maha Mulya tur Maha Asih

Wong ’Aad uga padha anggorohake (maido) para Rasul

Sedulure kaum ’Aad yaiku Hud, ngendika maringi pitutur marang wong - wong mau, "Yagene sira padha ora wedi marang Allah

Satemene Ingsun iki utusane Allah, anggoningsun medharake dhawuhe Allah iku mitayani. Ingsun diutus marang sira kabeh

Sira padha wediya marang Allah lan ngestokna marang ingsun

Anggoningsun medharake dhawuhe Allah iki ora pisan - pisan pituwas apa - apa saka sira. Dene kang bakal maringi ganjarang marang Ingsun, ora ana maneh kajaba mung Allah Pangerane ’alam kabeh

Ya gene sira padha ngedegake omah dhuwur ana ing ngendi - endi panggonan, perlu mung kanggo dolanan lan nyenyenges tumrap wong kang liwat

Apa dene sira padha gawe blumbang utawa segaran, pangarep - arepira sira langgenga urip, aja mati - mati

Mengkono maneh sira buteng sarta cengkiling, menawa sira mara tangan siya - siya

Sira padha bektia ing Allah lan ngestokna marang Ingsun

Lan padha bektia ing Pangeran kang paring kenikmatan (kabungahan) marang sira, kaya kang wis padha sira sumurupi

Panjenengane Allah wis maringi kabungahan marang sira rupa raja kaya sarta turunan

Apa dene palemahan (pakebonan) lan kali pirang - pirang

Satemene (menawa sira padha ora gelem manut marang pangandikaningsun) ingsun kuwatir, ora wurung sira bakal nandhang siksane Allah, ana ing donya lan akherat

(Wong ’Aad) padha matur mangsuli, "Dhuh Huud, kita panjenengan wulang makaten punika kaliyan boten, sami kemawon boten badhe melu dhateng piwulang panjenengan

Sayektosipun, piwulang ingkang panjenengan angge ngajrih - ngajriih dhateng kita punika kados ngajrih - ngajrihi lare alit, punika mboten liya damel - damelanipun para tiyang kina rumiyin

Sampun mboten kemawon kita badhe nandhang siksa

Wong ’Aad padha maido (anggorohake) marang Huud, mulane banjur Ingsun tumpes. Kang mengkono mau satemene dadi lupiya tumrap wong kang gelem mikir - mikir. Nanging akeh - akehe para manugsa padha ora gelem mukmin

Lan satemene Allah Pangeranira iku Maha Mulya tur Maha Asih

Wong Tsamud uga padha nggorohake para Rasul

Nalika semana sedulure wong Tsamud yaiku Shalih paring dhawuh marang wong Tsamud, "He para seduluringsun, yagene sira padha ora wedi marang Allah

Satemene Ingsun iku Utusane Allah tur kena dipercaya

Sira padha manuta ing Allah, lan ngestokna marang Ingsun

Anggoningsun medharake dhawuhe Allah iki, ingsun ora amrih pituwas apa - apa saka sira. Dene kang bakal maringi ganjaran marang ingsun ora liya mung Allah Pangerane ngalam kabeh

Apa sira padha duwe pangira menawa anggonira urip iku ditogake bae tentrem salawase, ora ana apa - apa (luput pangairanira)

Saiki sira duwe palemahan akeh lan kali - kali

Lan duwe tanduran gandum lan wit kurma kang wohe mateng - mateng

Lan padha gawe guwa ana ing gungung - gunung kanggo omah, pancen padha baut

Sira padha wediya ing Allah lan ngestokna pituturingsun

Lan sira aja manut perintahe wong (kafir) kang ngliwati wates

Yaiku wong kang padha gawe rusak ana ing bumi sarana panganiaya, lan ora gawe becik, sarana ’adil lan iman marang Allah

Wong Tsamud padha mangsuli, "Panjenengan punika mesthi tiyang ingkang kenging ing sihir

Boten sanes panjenengan punika inggih tiyang kados kita kemawon. (Wangsul panjenengan ngaken Utusanipun Allah) menawi dhasar temen cobi panjenengan angawontenaken tandha yekti

Nabi Shalih mangsuli, "(Tandha yektine delengen) iki unta (peparinge Allah metu saka ing watu, kaya carane unta lahir saka biyunge, tetep kaya panyuwunira). Unta iki duwe pepancen ngombe ing sendhang iki, sira uga duwe pepancen, giliran sedina endhing, aja padha nyahak gilirane unta mau

Lan aja pisan - pisan ngganggu gawe marang unta iki, (menawa sira nganti ngganggu gawe), mesthi bakal nandhang siksane Allah kang abot, ana ing dina kang anggegirisi

Wong tsamud banjur padha amragad unta mau. Bareng padha sumurup bakal tekane siksa, padha banget getun lan keduwange

Wong Tsamud banjur tumpes kena ing siksane Allah, kaya pangancame Nabi Shalih, kang mengkono mau mesthi dadi kaca benggala tumrap wong kang gelem mikir - mikir, nanging sethithik banget kang padha gelem percaya

Lan satemene Allah Pangeranira iku Maha Mulya Maha Asih

Para ummate LUth uga padha anggorohake (maido) marang para Rasul

Nalika semana sedulure kang aran Luth paring pitutur mengkene, "Yagene sira padha ora bekti ing Allah

Satemene Ingsun iki Utusane Allah kang percaya marang sira kabeh

Sira padha bektia ing Allah lan ngestokna marang ingsun

Anggoningsun nekaake dhawuhe Allah, ora amrih opah. Dene kang bakal maringi ganjaran mung Allah Pangerane alam kabeh

Yagene sira padha milih cumbana padha wong lanang, kamungka ora kurang wong wadon

Sira padha nampik para bojonira, kang wis dicawisake lan diwenangake dening Allah Pangeranira marang sira. Dadi sira iki tetep wong kebangeten, nampik barang kang diwenangake, milih kang dadi larangan

(Para ummate Luth) padha mangsuli, "Dhuh Luth, menawi mboten panjenengan mantuni anggen panjenengan munasika dhateng kita punika, panjenengan mesthi kita tundhung saking mriki

(Luth ganti paring) wangsulan, "Sakarepira, satemene ingsun gething banget lan ora sudi marang tindakira kang mengkono iku

Luth munjuk ing Allah, "Dhuh Pangeran kawula, panjenengan mugi paring wilujeng dhumateng kawula sakulawarga, saking siksa patrapanipun kalepatan, ingkang dipun lampahi dening para ummat kawula

(Pandandikane Allah), Ingsun paring selamet marang Luth dalah kaluwargane kabeh

Kajaba bojone tuwa Luth, iku katut ingsun siksa, amarga mbiyantu marang ummate Luth

Para ummate Luth liya - liyane banjur Ingsun tumpes

Para ummate Luth mau Ingsun udani watu welirang kang murup, sabanjure Ingsun walik bumine. Ala temen udan siksane wong kafir kang wis diwedeni, meksa padha wangkot

Lelakone para ummate Luth mau, satemene dadi kaca benggala tumrap wong kang padha gelem mikir - mikir, ewodene akeh - akehe manungsa padha ora gelem percaya

Satemene Allah Pangeranira iu Maha Mulya tur Maha Asih

(Kaume Syu’aib) wong ing Madyan kang padha duwe palemahan loh isi tetanduran, padha maido marang para Rasul

Nalika semana Syu’aib paring pitutur marang wong - wong madyan, "Yagene sira padha ora bekti ing Allah

Satemene Ingsun iki Utusane ALlah kang pinitaya marang sira kabeh

Sira padha bektia ing Allah lan ngestokake marang ingsun

Anggoningsun nekake dhawuhe Allah iki, ingsun ora amrih opah apa - apa saka sira. Dene kang bakal maringi ganjaran marang ingsun, ora liya mung Allah Pangerane alam kabeh

Sira padha nyampurnakna timbangan, lan poma dipoma aja dadi golongane wong - wong kang padha ngurangi timbangan

Lan sira nimbanga kanthi timbangan kang jejeg

Lan aja padha gawe suda ajining barang - baranging wong, lan aja padha rusuh gawe kerusakan ana ing bumi

Lan padha bektia ing allah kang nitahake marang sira, lan para umat ing jaman kuna

Wong Madyan mangsuli, "Dhuh Syu’aib, panjenengan punika mesthi tiyang ingkang kenging sihir

Panjenengan punika mboten sanes inggih tiyang kados kita kemawon, (sanes malaikat) lan kita kinten dhateng panjenengan punika klebet tiyang ingkang goroh

Menawi panjenengan punika temen, yektos Utusanipun Allah cobi kita pnejengan turuni siksa jawah gegempilaning langit

(Syu’aib) paring wangsulan, "Allah Pangeraningsun mesthi luwih nguningani kabeh barang kang sira tindakake

Won ging madyan padha kebanjur - banjur anggone nggorohake (Nabi Syu’aib) mulane banjur ketekan siksane Allah ana ing dina eyub kang gegirisi

Satemene lelakone wong Madyan mau dadi tuladha tumrap wong kang gelem mikir - mikir, nanging akeh - akehe wong padha ora gelem mukmin

Lan satemene Allah Pangeranira iku Maha Mulya tur Maha Asih

Lan satemene al-Qur’an iki diturunake dening Allah Pangerane Alam kabeh

Malaikat Jibril kang pinitaya tumurun klawan ngampil al-Qur’an

Didhawuhake marang atinira Muhammad, supaya sira anggo ngelingake lan ambebungah marang para manungsa

Nganggo tetembungan arab kang cetha

Lan satemene al-Qur’an iki wis diwaca (disebutaken) ana ing kitab kuna - kuna

Ya gene wong kafir padha nyelaki tandha yektine menawa al-Qur’an iku temen dhawuhe Allah, yaiku anggone wis kasebut ana ing kitab - kitab kuna, sarta wis disumurupi dening para pendhitane wong Bani Israil

Upama al-Qur’an iku Ingsun dhawuhake marang sawenehe wong ’Ajam (yaiku liyane wong Arab)

Wong ’Ajam iku banjur diwacakake al-Qur’an, mesthi wong mau ora iman

Kaya mengkono uga atine wong kafir padha Ingsun leboni sifat kafir (ora percaya) marang al-Qur’an

Dadi padha ora percaya ing al-Qur’an, nganti tumeka anggone padha sumurup siksa neraka kang nglarani

Bareng wis tekan wektune, siksa neraka mau banjur teka marang wong kafir, kanthi ngegetake, wong kafir ora ngira babar pisan menawa bakal ketekan siksa

(Wong kafir) banjur padha munjuk ing Allah, "Punapa kawula kepareng nyuwun dipun srantosaken sekedhap kemawon, kawula badhe pitadhos dhateng al-Qur’an

(Wong kafir) banjur tompa dhawuh, "Ora kena, yagene sira padha ndang - ndang lan angge tekane siksa

(Muhammad) apa sira sumurup, wong kafir iku Ingsun bungahake sawatara lawase

Bareng wis tekan wektune, banjur padha ketekan siksa kang maune wis dinajekkake lan diancamake

Kabungahane sawatara mau apa bisa murungake utawa mayarake siksa? (mesthi ora)

Ingsun ora pisan - pisan numpes wong ing padesan, kajaba menawa ing kono wis ana Utusaningsun kang memedeni lan nerangake dhawuh ingsun

Supaya dadi pepeling, lan ingsun ora pisan - pisan gawe kaniaya

Kang nurunake al-Qur’an iku dudu Syetan

Para syetan ora patut lan ora bisa nurunake al-Qur’an

Amarga syetan iku menawa arep nginjen, (ngrungok - ngrungokkake guneme para malaikat) banjur dihalangi

(Muhammad) manungsa iku anggone mangeran marang Allah aja karo Mangeran marang liyane. Menawa nganti mangkono, bakal padha nampa siksa saka Allah

(Lan sira Muhammad) Aweha pepeling marang kerabatira kang klebu isih cedhak

Sawis sira paringi pitutur, sira nagjenana para wong mukmin kang padha manut lan tha’at

Menawa dheweke padha ambangkang, sira dhawuha, "Ingsun wisuh, ora melu - melu anggonira padha tumindak manembah saliyane Allah

Lan sumaraha marang Allah kang Maha Lumya Tur Maha Asih

Yaiku Pangeran kang mriksani ing wektu sira nindakake shalat

Lan Panjenengane mriksani mobah mosikira ana ing antarane wong kang sujud

Satemene Allah Midhanget lan Ngudaneni marang kabeh barang dumadi

(Dhawuha Sira Muhammad), "Apa sira kabeh gelem ingsun paringi sumurp marang sapa tumuruning syetan iku

Syetan iku tumrape marang wong kang dhemen goroh lan duraka

Biyen para syetan iku padha ngrungokake pangucape para malaikat, banjur diwisikake marang para juru pethek (ahli nujum), dene pametheke juru pethek iku kang akeh goroh

Para wong kang podho kang kesasar ska dalan keslametan padha manut marang para jur nganggit tembang (penyair), ngucap goroh (ngarani manawa al-Qur’an iku tembang)

Apa sira ora sumurp menawa (juru nganggit tembang iku), kang akeh padha ambawur rasaning tetembungan

Lan satemene dheweke (ahli nganggit tembang) padha ngucapake apa kang ora padh ditindakkake

Kajaba para kang padha angestu, lan padha nindakake kebecikan, lan padha akeh anggone nyebut (eling) asmane Allah, lan padha pikantuk pitulung sawisa dianiaya. Dene wong kafir kang padha nganiaya mau, ing tembe bakal sumurup kawusananae ana ing akherat