سورت شعراء — آیت 200

د معناوي کلمې:

• سَلَكْنَاهُ: مونږ دا داخل کړل، مونږ دا په زړونو کې واچاوه.
• الْمُجْرِمِينَ: مجرمان، هغه کسان چې په کفر او ګناهونو کې ډوب دي.

تفسیر:

لکه څنګه چې دوى (مشرکانو) وویل چې زمونږ زړونه پردې پوهېږي نه، نو همداسې مونږ د قرآن د ردولو او د هغه پر وړاندې د سرکشۍ خبره د دغو مجرمانو په زړونو کې داخل کړه او دا یې په زړونو کې ښخه کړه، تر دې چې د دوى له زړونو نه بهر نه شي. دا د دوى د ظلم، سرکشۍ او جرم له امله وه، ځکه چې دوى په خپل ټینګار او عناد سره د حق د منلو لپاره چمتو نه وو. نو دوى به تر هغه وخته پورې د قرآن او د هغه د پیغام پر وړاندې انکار ته دوام ورکوي، تر څو چې هغه سخت عذاب وویني چې دوى ته یې وعده ورکړل شوې ده. دا د دوى لپاره د خدای له جانبه سزا ده، ځکه چې دوى د حق له منلو نه یې ځانونه لرې کړل او د رسوایۍ او عذاب مستحق شول.

فايدې:

• دا چې د زړونو بندوالی او د حق د منلو نه انکار د انسان د خپلو بدو کړنو او جرمونو پایله ده، نه دا چې خدای پر انسان ظلم کوي.
• دا چې قرآن د هدایت لپاره کافي دی، خو هغه څوک چې په جرم او سرکشۍ کې ډوب وي، د هغه زړه د قرآن د منلو لپاره نه خلاصېږي.
• دا چې مؤمن باید د خپل زړه د پاکوالي او د حق د منلو لپاره هڅه وکړي، ځکه چې د زړه سختوالی او تړل د ایمان د کمزورتیا او د ګناه د زیاتوالي نښه ده.
• دا چې د خدای جزا او سزا له حکمته ډکه ده، او هر څوک د خپلو کړنو پایله ګوري.