Сураи Аш-Шуара — Оят 200

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ба ин монанд.
• «سَلَكْنَاهُ»: онро дохил кардем, ҷой додем, равон сохтем.
• «الْمُجْرِمِينَ»: гунаҳкорон, кофирон, ситамгарон.

1. Тафсири оят:

Худованд мефармояд, ки ҳамин тавр ин Қуръонро дар дилҳои гунаҳкорон ҷой додем ва онро дар онҳо устувор гардонидем. Ин ҷойгиршавӣ ва устуворӣ ба маънои он аст, ки онҳо Қуръонро шуниданд ва ҳақиқати он ба дилҳояшон расид, аммо аз сабаби зулму гуноҳ ва саркашии худ онро инкор карданд ва ба он имон наоварданд. Пас, инкор ва дурӯғ шумурдани Қуръон дар дилҳои онҳо реша давонд ва гӯё барояшон тақдир шудааст, ки то дами дидани азоби дардовар аз ин ҳолат барнагарданд. Онҳо бо ихтиёри худ роҳи инкорро пеша карданд ва Худованд низ ба сабаби ҳамон интихоби бади онҳо дилҳояшонро аз пазириши ҳақ маҳрум сохт.

1. Фоидаҳо:

• Қуръон ба дилҳо роҳ меёбад, аммо дили гунаҳкор аз сабаби исрори худ аз қабули он боз мемонад.
• Гуноҳ ва саркашӣ сабаби маҳрум шудан аз ҳидоят ва имон мегардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дилҳои худро бо тавба ва фурӯтанӣ барои пазириши Қуръон омода созем.
• Қуръон неъмати бузург аст; касе ки онро инкор кунад, худро аз беҳтарин роҳнамо маҳрум кардааст.
• Худованд одил аст ва касеро бе сабаб аз ҳидоят маҳрум намесозад; ин маҳрумӣ натиҷаи амали худи инсон аст.