سوره شعرا — آیه 200

معانی کلمات:

• سَلَکْنَاهُ: داخل کردیم آن را (یعنی کفر و تکذیب را) در دلها.
• الْمُجْرِمِینَ: گناهکاران و مجرمان.

تفسیر آیه:

همانگونه که این کافران به دلیل عناد و لجاجت، از پذیرش قرآن سرباز زدند و بهانههای واهی آوردند، ما نیز کفر و انکار را در دلهای این مجرمان جای دادیم و آن را در وجودشان ریشهدار کردیم. این بدان سبب است که آنها خود با اختیار خود راه ظلم و گناه را برگزیدند و در برابر حق، تکبّر ورزیدند؛ از این رو، خداوند نیز آنان را به حال خود رها کرد و مهر بر دلهایشان نهاد، به گونهای که هیچ پند و اندرزی در آنها اثر نمیکند و راهی برای بازگشتشان به سوی ایمان باقی نمانده است، مگر آنکه عذاب دردناکی را که به آن وعده داده شدهاند، با چشم خود ببینند.

فواید آیه:

• این آیه نشان میدهد که گناه و اصرار بر آن، دل را سخت و تاریک میکند تا جایی که انسان از درک حقایق بازمیماند؛ پس باید از گناهان پرهیز کرد تا دل، پذیرای نور ایمان باشد.
• خداوند هرگز کسی را به کفر وامیدارد، بلکه این خود انسان است که با انتخاب نادرست، زمینهی قساوت قلب خویش را فراهم میسازد.
• رحمت الهی شامل حال کسانی میشود که با فروتنی به دنبال حقیقت باشند، نه آنان که با تکبّر و عناد، حق را انکار میکنند.
• این آیه هشداری است برای همهی ما که اگر در برابر آیات الهی بیتفاوت باشیم، ممکن است به تدریج قلبمان از پذیرش حق محروم شود؛ پس باید همواره دعا کنیم که خداوند دلهایمان را نرم و پذیرای هدایت قرار دهد.