Surat Asy-Syu'ara — Ayat 202

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• بَغْتَةً (baghtatan): dumadakan, tanpa diadhang-adhang, ora ana tandha-tandha sadurunge.
• لَا يَشْعُرُونَ (lā yasy'urūn): ora ngerti, ora ngrasakake, ora nyana bab tekane.
• فَيَأْتِيَهُم (fa ya'tiyahum): banjur teka marang wong-wong mau (siksa kasebut).

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nyritakake kahanane wong-wong sing ora gelem percaya marang al-Qur'an lan terus mbangkang. Nalika siksa saka Allah wis tumeka, dheweke ora bakal diwenehi kabar sadurunge, ora ana tandha-tandha, lan ora ana wektu kanggo nyiapake awake dhewe. Siksa mau teka kanthi dumadakan, nyamber dheweke nalika lagi ora ngerti apa-apa, ora nyana, lan ora ngrasakake yen bakal kelakon. Mula nalika siksa mau wis tumiba, dheweke mung bisa getun lan nangis getun, banjur takon: "Apa isih ana wektu kanggo aku diparingi tangguh, supaya aku bisa mratobat marang Allah lan ninggalake kemusyrikan?" Nanging wektu iku wis kasep, amarga siksa wis teka tanpa bisa dicegah maneh. Iki minangka piweling kanggo kabeh manungsa supaya aja nganti nglalekake lan nundha-nundha anggone ngabdi marang Allah, amarga pati lan siksa iku mesthi teka ing wektu sing ora dikarepake.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake manawa siksa lan pati iku teka dumadakan, mula kita kudu tansah siyaga lan ora nundha-nundha anggone mratobat lan ngabdi marang Allah.
• Islam mulangake supaya manungsa aja gumantung marang anane wektu sesuk, amarga ora ana sing ngerti kapan ajal bakal teka.
• Al-Qur'an minangka piweling sing kebak kawicaksanan, supaya manungsa énggal-énggal bali marang dalan sing bener lan ninggalake tumindak sing ora diridhoi Allah.
• Getun ing akhirat iku ora ana gunane, mula kita kudu nggunakake wektu ing donya iki kanggo nindakake kabecikan lan nyedhaki Allah.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam, amarga Islam tansah ngelingake manungsa kanthi cara sing welas asih supaya slamet ing donya lan akhirat.