Сураи Аш-Шуара — Оят 202

1. Маънои калимаҳо:

— «بَغْتَةً»: ногаҳон, якбора, бехабар.

— «لَا يَشْعُرُونَ»: онҳо намедонанд, ҳис намекунанд, огоҳ нестанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки инкоранд ва ба оятҳои Худо рӯй нагардонанд, азоб ба онҳо ногаҳон ва якбора меояд, дар ҳоле ки онҳо аз омадани он бехабаранд ва ҳеҷ гуна омодагӣ надоранд. Онҳо наметавонанд пеш аз фурӯ рафтани азоб худро бирасонанд ва намедонанд, ки кай ва чӣ гуна ба онҳо мерасад. Ин азоб дар дунё онҳоро фаро мегирад, пеш аз он ки ба худ оянд ва тавба кунанд. Вақте ки азоб ногаҳон меояд, онҳо дар ҳайрат ва пушаймонӣ мебинанд, ки чӣ гуна имкони имон оварданро аз даст додаанд, аммо дигар вақти тавба ва ҷуброн гузаштааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худо метавонад ногаҳон биёяд, бинобар ин бояд ҳамеша омода ва бедор бошем.

— Он моро ба тавбаи зуд ва барвақтӣ даъват мекунад, то даме ки фурсат дорем ва азоб моро ногаҳон фаро нагирифтааст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ба инкорандагон мӯҳлат медиҳад, аммо вақте ки азоб меояд, дигар пушаймонӣ фоида надорад.

— Он моро ба имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то аз чунин ҳолати ногаҳонӣ ва пушаймонӣ дар амон бошем.

— Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки ҳаёти дунё фурсати маҳдуд аст ва бояд аз он барои омодагӣ ба охират истифода кунем.