Сураи Аш-Шуара — Оят 203

1. Маънои калимаҳо:

• فَيَقُولُوا: пас мегӯянд.
• هَلْ: оё.
• نَحْنُ: мо.
• مُنظَرُونَ: мӯҳлатдодашудагон, яъне касоне ки ба онҳо вақт дода мешавад ва азият аз онҳо дер карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳолати кофирон ва дурӯғшуморандагони оёти Худо сухан мегӯяд. Вақте ки азоби Худованд ногаҳон бар онҳо фурӯ меояд ва онҳо ҳеҷ гуна омодагӣ надоранд, дар он лаҳзаи сахт аз ҳасрат ва пушаймонӣ мепурсанд: «Оё ба мо мӯҳлат дода мешавад?» Яъне онҳо дар он ҳолат орзу мекунанд, ки каме ба онҳо вақт дода шавад, то тавба кунанд, ба Худо имон оваранд ва он чиро, ки дар дунё аз даст додаанд, ҷуброн намоянд. Онҳо дар он лаҳзаи душвор орзуи бозгашт ба дунёро мекунанд, то ба Худованд имон оваранд ва паёмбаронро тасдиқ кунанд. Аммо ин хоҳиш ва орзуи онҳо дигар фоидае намедиҳад, зеро вақти имтиҳон ва имкон гузаштааст ва онҳо дар дунё имкони кофӣ доштанд, ки роҳи ҳақро интихоб кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худованд метавонад ногаҳон биёяд ва кас намедонад, ки кай ва дар куҷо ба ӯ мерасад.
• Он моро ташвиқ мекунад, ки то ҳанӯз вақт дорем ва фурсат ҳаст, ба сӯи Худованд тавба кунем ва имон оварем, на ин ки ин корро ба фардо ё ба вақти пирӣ гузорем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки пушаймонии баъд аз азоб ва дар охират ҳеҷ суде надорад ва кас наметавонад ба дунё баргардад, то амали нек кунад.
• Он ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худованд васеъ аст ва ҳар кас дар дунё тавба кунад, Худованд тавбаи ӯро қабул мекунад, аммо дар охират дигар тавба қабул намешавад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки қадри вақти худро донем ва ҳар лаҳзаро барои ибодат ва тоъат истифода барем, то рӯзе пушаймон нашавем.