Сураи Аш-Шуара — Оят 201

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا يُؤْمِنُونَ»: имон намеоваранд, бовар намекунанд.

— «بِهِ»: ба он, яъне ба Қуръон.

— «حَتَّىٰ»: то он даме ки, то вақте ки.

— «يَرَوْا»: бубинанд, мушоҳида кунанд.

— «الْعَذَابَ»: азоб, ҷазо.

— «الْأَلِيمَ»: дардовар, ранҷовар, сахт.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки дилҳояшон аз ҳақ рӯй гардонда шудааст ва ба Қуръон имон намеоваранд. Онҳо то он даме ки азоби дардовари Худоро бо чашми худ бубинанд, аз инкори худ даст намекашанд ва ба ҳақ рӯй намеоранд. Ин азоби дардовар метавонад ҳангоми марг ва ё дар рӯзи қиёмат бошад, ки он вақт дигар имон овардан ба онҳо фоидае намедиҳад. Сабаби ин саркашӣ ва инкори онҳо зулм ва ҷинояти худи онҳост, ки дилҳояшонро сиёҳ кардааст ва ҳақ ба онҳо роҳ намеёбад. Пас онҳо дар ҳолати куфру инкор боқӣ мемонанд ва танҳо замоне чашмашон ба азоби дардовар меафтад, ки дигар вақти тавба ва имон гузаштааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки саркашӣ ва инкор метавонад дилро то ҳадде сиёҳ кунад, ки инсон дигар қобилияти пазириши ҳақро аз даст диҳад.

— Ҳар кас бояд пеш аз фаро расидани азоб ва марг ба сӯи Худо рӯй оварад, зеро дар он лаҳза имон овардан дигар судманд нест.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе ки бо такаббур ва зулм аз он рӯй гардонад, худро аз бузургтарин неъмат маҳрум мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои пазириши ҳақ дили нарм ва пок лозим аст ва бояд аз зулму гуноҳ парҳез кунем, то дилҳоямон равшан бимонад.

— Инчунин ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки саркашии кофирон на аз камбуди далел аст, балки аз сабаби зулми худи онҳост, ва ин боиси суст шудани даъвати ҳақ нест.